dive-person-thingy

Cyrus, reborn

2007-01-22T11:26:00.000+08:00

Ilang reborn na ba ang nagagawa ko? Not counting yung mga attempts maging strong at makalimot sa kanya. Pakshet talaga.

I've been working my ass of for the last 4 months in this callcenter near the edge of the world... Benn busy like hell, thinking this could drown away the loneliness and lingering feeling of depression towards this one person that i can't seem to forget for almost THREE fucking years.

I thought i would be victorious now, that i'd be able to finally fly away from the attachment that so many people call love. But heck, after these cruel and staggering four months, i'm still back in the same old emotional rollercoaster.

My one good friend once told me, what hinders your present happiness is a past well remembered. God, how reality bites you hard in the ass. But no matter how hard you've been bitten, it all boils down to is you caring less if you're hurt as long as you know you love the person.

Damn it.

When will my heart ever learn? It goes against the saying, the spirit is willing but the flesh is weak. In my case, it should have been the other way around. My body and mind's tired but this stupid emotion still keeps going on, like it's on Energizer or something.

This is a cruel world. Or much better, This is a cruel predicament i've caused myself. no one else to blame but myself.

It sucks, really.

metamorphosis (in ten easy steps)

2006-08-29T21:03:00.000+08:00

1. Gusto ko na magbago ang itsura ko. Kaya ang ginawa ko, isang araw,
pagkagaling sa bahay ng mga pinsan ko, dumiretso sa SM North.
2. Naglakad lakad sa nasabing mall, at pumunta ng BENCH FIX
3. Kinausap si Benjo, yung hairstylist, sabi na pwede daw pagandahin yung buhok ko.
4. Shinampoo ni Margie yung buhok, nilagyan ng kung anu-anong mga pampaayos ng buhok. Umabot ng 2 oras ang proseso
5. Matapos nito ay ginupit ng kaunti ni Benjo ang buhok. Pinatayo at inayos ang buhok.
6. Pagkalabas ng BENCH FIX, dumiretso sa SARABIA OPTICAL para ipacheck ang mata.
7. Pumili ng frame, inayos ang grado, binayaran.
8. Kumain sandali ng Baked Ziti sa Sbarro's
9. Matapos ang isang oras, binalikan ang salamin sa SARABIA OPTICAL, sinukat ang salamin, nasiyahan.
10. Sinuot ang salamin papalabas, tapos na ang pagbabago.

isang nostalgia (kuno)

2006-08-27T21:13:00.000+08:00

Hay naku, nostalgia na naman ito.

Ganito ako pag nakakaramdam ako ng masidhing emosyon. Hindi ko maintindihan kung bakit pag may mabigat akong pakiramdam sa loob ko, hindi ko maiwasan ang mag-isip. Mag-isip tungkol sa mga bagay na tumulong sa paghulma ko sa sarili ko. Hindi ko din maintindihan kung bakit ako nagkakaganito sa tuwing iniisip ko yung kinabukasan.

Naalala ko nung high school ako, sa Lourdes, first year ako, bagong salta sa eskwela, walang kakilala at walang makausap. Kada papasok ako nuon, pag umabot na yung jeep na sinasakyan ko sa kanto ng eskwelahan, kinakabahan ako. Parang bumibigat ang mga paa ko at hindi na ako makababa ng jeep. Takot yung nangunguna sa akin dito. Takot na baka hindi na ako makauwi ng buhay sa bahay, yung tipong lalamunin na ako ng buhay ng eskwela. Hindi dahil takot ako sa eskwela nun (na medyo totoo naman, dahil ayoko talaga ng nakikita ko yung babaeng laging tumatakbo sa mga corridors ng school, di nya alam, ako lang ang nakakakita sa kanya) kundi dahil takot ako sa maaaring pwedeng mangyari kasama ng mga bagong ka eskwela.

Sa ganoong panahon ko din naisip, paano kaya ako sa college? Meron kayang kolehiyo na tatanggap sa akin, dahil sa tingin ko, napaka mediocre ko naman. Takot ako sa magiging buhay ko pagkatapos ng eskwela, baka wala namang tumanggap sa aking kumpanya. Takot din akong baka wala akong makilala na taong tatanggap sa tunay na ako.

Takot. Oo puro takot ang nasa saloobin ko. Noon at ngayon. Dahil hindi ko sigurado ang kinabukasan. Minsan nga, hinihiling ko na lang sa Diyos na sana hindi na ako magising kinabukasan. Ayoko na kasi ng walang kasiguraduhan ang bukas. Ayoko na lang biglang mawawala ang lahat sa akin, at ayoko din naman na uuwing luhaan. (na pwedeng nangyari na, hindi ko lang maamin pa sa sarili)

Kung pwede lang siguro kainin ang takot, marahil wala ng taong nagugutom ngayon. Ako takot pa din ako. Ilang beses ko na bang naulit ito? Takot ako. Kung tatanungin kung saan ako natatakot, ang maisasagot ko lang dyan eh, takot ako sa lahat. Sa pwedeng mangyari. Sa pag-ibig. Sa trabaho. Sa kawalan ng trabaho. Sa buhay. In short, sa lahat.

Wala namang sigurado sa mundo. Yun yung sabi sa akin ng mga kakilala kong nakakaalam ng dilemma kong ito. Kaya wag dapat daw ako mag alala at iasa sa panahon at kapalaran ang bukas. Kaso ayoko ng ganun.

Segurista akong tao. Hindi pwedeng bahala na. Ayoko ng nabibitin. Hindi ako nag sesettle sa pwede na yan. Kailangan, ok lahat.

Sabi ko sa sarili ko, lowered expectations dapat. Okay lang na di makita ang gusto mo sa panahon mo, Okay lang na hindi makapasa sa trabaho, Okay lang na hindi mo alam ang gusto mo dahil hindi naman lahat ay sigurado.

Pero teka, nasabi ko na bang, segurista ako?

Sabi nga sa pelikulang "Hitch," Life is not the amounts of breaths you take, it's the moments that take your breath away. Ibig sabihin, dapat ko palang ipagpasalamat ang meron ako, kaysa sa mainis ako sa mga bagay na hindi ko kayang tanggapin.

Tama naman yun, pero bakit hindi ko magawa?

Ang dami ko pala talagang hang ups.

Nasabi ko na ba talaga na, segurista ako?

slide!

2006-08-10T22:21:00.000+08:00

d

2006-07-20T03:51:00.000+08:00

My complaint about Ms. Elissa Swing

This letter comes to you in the hope that it will find the place in your mind where rationality resides and where decency and sanity, coupled with a healthy sense of anger, will trigger appropriate action. Let's review the errors in Ms. Elissa Swing's statements in order. First, Ms. Swing discounts important principles of our culture as mere platitudes. By the same token, she recently claimed that she has the trappings of deity. I would have found this comment shocking had I not heard similar garbage from her a hundred times before. It has been brought to my attention that those who promote a herd mentality over principled, individual thought must be held accountable for their actions. While this is true, when I say that I aver that my apologues regarding dim-witted, self-absorbed slackers, while far from complete, will deal with the relevant facts, this does not, I repeat, does not mean that her ideologies provide a liberating insight into life, the universe, and everything. This is a common fallacy held by self-serving trollops.

I recently read a book confirming what I've been saying for years, that the problem of brutish, raucous crackpots serves as an excuse for Ms. Swing to express her own hostility and frustrated need for power. Am I aware of how Ms. Swing will react when she reads that last sentence? Yes. Do I care? No, because she holds onto power like the eunuch mandarins of the Forbidden City -- sterile obstacles to progress who keep essential documents hidden from the public until they become politically moot. There's an important difference between me and Ms. Swing. Namely, I, not being one of the many presumptuous dipsomaniacs of this world, am willing to die for my cause. Ms. Swing, in contrast, is willing to kill for hers -- or, if not to kill, at least to direct social activity toward philanthropic flimflam rather than toward the elimination of the basic deficiencies in the organization of our economic and cultural life. For her unrealistic plans to succeed, Ms. Swing needs to "dumb down" our society. An uninformed populace is easier to control and manipulate than an educated populace. In the immediate years ahead, schoolchildren will stop being required to learn the meanings of words like "anthrohopobiological" and "blepharosphincterectomy". They will be incapable of comprehending that the acid test for Ms. Swing's "kinder, gentler" new jeremiads should be, "Do they still acquire public acceptance of her sniffish suggestions?" If the answer is yes, then we can conclude that Ms. Swing cannot tolerate the world as it is. She needs to live in a world of fantasies. To be more specific, Ms. Swing has a talent for inventing fantasy worlds in which we should avoid personal responsibility. Then again, just because Ms. Swing is a prolific fantasist doesn't mean that human life is expendable.

As that last sentence suggests, Ms. Swing is stepping over the line when she attempts to palliate and excuse the atrocities of her flunkies -- way over the line. With this in mind, I must take advantage of a rare opportunity to shed a little light on some of the ignorant prejudices that reside within her pea-sized brain. Ms. Swing has mastered the dark arts of diversion and deception. Am I saying that a theme that appears repeatedly in Ms. Swing's teachings concerns her desire to spit on sacred icons? Yes. That those of us who have had to deal with the victims of her artifices don't find her arguments at all humorous? Maybe. That she is starved for attention? Definitely.

The purpose of this letter is far greater than to prove to you how ornery and delusional Ms. Swing has become. The purpose of this letter is to get you to start thinking for yourself, to start thinking about how her prevarications serve no purpose other than to stultify art and retard the enjoyment and adoration of the beautiful. So don't feed me any phony baloney about how her apothegms are all sweetness and light. That's just not true. It's not the boogeyman that our children need to worry about. It's Ms. Swing. Not only is Ms. Swing more parasitic and more money-grubbing than any envisaged boogeyman or bugbear, but Ms. Swing refers to a variety of things using the word "crystallographically". Translating this bit of jargon into English isn't easy. Basically, she's saying that free speech is wonderful as long as you're not bashing her and the grotty nobodies in her junta, which we all know is patently absurd. At any rate, if she succeeds in her attempt to base racial definitions on lineage, phrenological characteristics, skin hue, and religion, it'll have to be over my dead body.

Ms. Swing's cajoleries are a logical absurdity, a series of deductions from a premise that has been denied. Speaking of absurdities, Ms. Swing's vassals actually believe the bunkum they're always mouthing. That's because these classes of infernal popinjays are idealistic, have no sense of history or human nature, and they think that what they're doing will improve the world sometime soon. In reality, of course, if we contradict Ms. Swing, we are labelled insane hellions. If we capitulate, however, we forfeit our freedoms. Well, sure; most of Ms. Swing's writings are thesis-less runarounds that leave the reader unclear as to both her point and her position on the issue, but that doesn't change reality. If Ms. Swing is victorious in her quest to make individuals indifferent to the survival of their families, then her crown will be the funeral wreath of humanity. Her fierce passions and fiendish cunning, combined with abnormal powers of intellect, with intense vitality, and with a persistency of purpose which the world has rarely seen, and whetted moreover by a keen thirst for blood engendered by defeat and subjection, combine to make Ms. Swing the deadly enemy of all mankind, while her misinformed generalizations contribute to inflame her wild lust of pelf, and to justify the crimes suggested by spite and superstition. If you're interested in the finagling, double-dealing, chicanery, cheating, cajolery, cunning, rascality, and abject villainy by which she may agitate for indoctrination programs in local schools in the coming days, then you'll want to consider the following very carefully. You'll especially want to consider that at this point in the letter, I had planned to tell you that Ms. Swing is essentially describing a situation that does not exist. However, one of my colleagues pointed out that however varied or profound the explanations underlying our sense of moral values may be, not everyone agrees with her. Hence, I discarded the discourse I had previously prepared and substituted the following discussion, in which I argue that I appreciate feedback and other people's views on subjects. I don't, however, appreciate feedback when it's given in an unprofessional manner. Ms. Swing never tires of trying to extinguish fires with gasoline. She presumably hopes that the magic formula will work some day. In the meantime, she seems to have resolved to learn nothing from experience, which tells us that she uses big words like "nondeterministic" to make herself sound important. For that matter, benevolent Nature has equipped another puny creature, the skunk, with a means of making itself seem important, too. Although Ms. Swing's vituperations may reek like a skunk, I am a law-and-order kind of person. I hate to see crimes go unpunished. That's why I definitely hope that Ms. Swing serves a long prison term for her illegal attempts to force onto us the degradation and ignominy that she is known to revel in. All of this once again proves the old saying that this is the very source of the animalism of which I accuse Ms. Elissa Swing -- justly, as is now more clear than ever.

reborn!

2006-06-21T16:58:00.000+08:00

binalik ko panandalian yung luma kong template. kasi parang ang sagwa talaga nung bago kong template. masyado nakakalito. at isa itong perfect excuse dahil nasira ko yung css nung luma kong template. pinagpraktisan ko kasi kaso, nakalimutan kong isave. oh well.. ayoko naman ule ayusin so i just opted na lang na ibalik yung luma.

at in sort-of celebration ko na pagbabalik ng template, may nahukay akong kuwento sa documents ko. napagdesisyunan ko na ituloy ito sa isang malawakang koleksyon. sana matapos (o masimulan, sa ganuong banda) ang premise ng koleksyon, tatalakayin nito ang iba't ibang stages ng relasyon sa isang homosekwal na pananaw. mula sa pagkakakilala, tapos sa pagsasama, hanggang sa paghihiwalay. tama, pwedeng maging trilogy ito. gagamiting kong medium eh yung dialogue mode. walang aksyon, puro pag uusap. ang pinagiisipan ko na lang, paano ko pagtatagpiin ang tatlong kuwento na ito na sa iisang halaw. saka ko na iisipin marahil yun, pag iisipan ko muna yung premise ng bawat isang kuwento ko. di ko masasabi kung lahat ng ito ay halaw sa sariling karanasan. hehe.

ito na sya!

Relasyon

Ako ba ang may problema?

Wala sa iyo ang problema. Nasa akin. Magulo kasi ang buhay ko ngayon. Alam mo naman yung nangyari kay Daddy.

Bakit mo gustong makipaghiwalay? Hindi ba dapat lalo kitang samahan sa paghihirap mo? Hindi ba dapat labanan natin ng sabay ang mga problema na dumadating?

Alam ko kaso ayokong masaktan ka pa. Tama nang ako na lang ang naghihirap.

‘di ba nangako tayo sa sarili natin na hindi natin pababayaan ang isa’t isa? Asan na yung pangako mo na hindi mo ako pababayaan? Nandito ako para sa iyo, hindi lang sa saya, pati na rin sa paghihirap handa akong dumamay sa iyo.

Hindi ko na kaya ang ganitong sitwayson natin. Alam mo naman si Daddy galit sa mga bakla iyon. Nalaman na sa bahay ang relasyon natin.

Bakit? Hindi ko naman sinabi na ipaalam mo sa bahay niyo na may relasyon tayo. Ikaw ang may gusto noon ‘di ba? Sino ba may sabing gusto kong maging “official” tayo sa bahay niyo?

Alam ko kaso gusto ko naman na maging normal tayo.Para sa iyo. Para sumaya ka sa akin.

Masaya naman ako sa iyo e. Ikaw lang naman ang nag-iisip na hindi ako kontento sa iyo. At sa palagay mo ba, pwede tayong maging normal sa paningin ng ibang tao? Gumising ka sa katotohanan. Pareho tayong lalaki. Parehong may bayag. Sa mundong ito, sa pananaw ng Daddy mo, hindi tayo normal.

Intindihin mo naman sana ako. Ayoko ring gawin ito kaso wala akong magagawa. Ayaw na nga akong Makita ni Daddy e. Tiyak, pag nalaman na hindi pa tapos ang relasyon natin, mapapatay niya ako kahit may nagka-stroke iyon. Madaming kilalang pulis iyon, baka pati ikaw madamay sag alit niya pag nagkataon.

Ano ba kasi ang problema ng Daddy mo sa mga bakla? Bakit hindi niya matanggap na iba’t iba ang pananaw ng tao? Nagkataon lang na ang anak niya, iba ang oryentasyon..

Na ano? Na bakla? Wala kang karapatan na tawagin akong bakla! Lalaki ako.

Anong wala? Bakla ka. Bakla. Bakla. Bakla. Ano tingin mo sa naging relasyon natin? Laro-laro lang? Maaatim mo bang tawagin ang sarili mo na tunay na lalaki ngayo’t alam mo na gusto mo din e kapwa lalaki?

Hindi ko gusto ang nangyari sa atin noong una. Napilitan lang ako.

Kaso nasarapan ka at pinagpatuloy mo. Tapos hindi mo matanggap na bakla ka? Sa umpisa pa lang, sinabi ko na sa iyo. OK lang kung ayaw mo. Kaso ikaw yun mapilit. Ako naman itong si tanga, naniwala sa iyo,

Pero minahal kita. Mahal pa rin kita hanggang ngayon. Kaso hindi lang talaga puwede.

Hindi kita maintindihan. Sabi mo napilitan ka lang pero mahal mo ako? Ano ba talaga ang gusto mo?

Hindi ko alam. Naguguluhan din ako.

Naguguluhan ka o ginugulo mo lang ang isip mo? Kung ganyan lang din naman mabuti pa ngang maghiwalay na tayo. Ayoko nang aksayahin pa ang oras ko sa kakaisip sa kung ano ba talaga ag gusto mo.

Salamat at naiintindihan mo din ako. Sabi ko sa iyo, ayoko din kaso…

Kaso hindi talaga puwede? Oo alam ko na yang linya mong ‘yan. Sana masaya ka na. Sana masaya na din ang daddy mo. Magiging tunay na lalaki ka na din. Salamat. Sana sa susunod hindi na magkita tayo, may pamilya ka at mabigyan mo na ang Daddy mo ng apo.

Paalam na. Kailangan ko nang umalis, baka hindi ko pa kayanin. Para rin sa ikabubuti natin ito. Mahal kita, tandaan mo ‘yan. Ikaw lang ang mamahalin ko hanggang sa huli, pangako.

Oo na. Umalis ka na. Pangako din, hindi na mauulit itong ganitong sitwasyon. Ayoko nang maging pang-apat na beses na nating pagkakamali ito. ‘di ba sabi mo noong unang beses ayaw mo nang maulit? Pero ‘wag ka, pangatlo na.

cye

2006-05-24T19:37:00.000+08:00

magpapalit na ako ng skin. after so many months of using the skin, finally pag reretire ko na yung kawawang bata na may sugat sa dibdib. Symbolic na din siguro ito kasi finally tapos na din ang sakit na tinatago tago ko sa loob ko. Ilang buwan din na tinago ko tong sakit na to. Finally tapos na siya. Nagpaalam na ako (sa sarili ko lang) sa kanya. Tinapos ko na ang dapat noon ko pa tinapos (kahit wala naman talagang tatapusin). officially, i'm ok. i'm starting now.

2006-05-15T11:36:00.000+08:00

kakabasa ko lang nung recent post ko.
nakakatawa kasi wala palang sense ang pinagsasabi ko dun. hahaha

kausap ko din sa YM si Karen V. close friend ko from work. I'm deeply touched dun sa sinabi nya sa akin na it won't be the same kung wala ako sa floor.

Nagbabalak na kasi kami ni Fly na lumipat ng company eh. nakakasawa na kasi ang ginagawa nila. Honestly, they treat their people (yung upper management) like crap. Hindi marunong mag alaga ng mga tao in Filipino.

Masaya naman sana sa CVG dahil yung mga nakasama ko since training, sina Randy, Karen, Third, etc. til sa transition, sina Eran, Nena and Eric hanggang sa team sina Fly, Karen, Judy, China, etc. were all fun. THing is kasi, not all things are permanent. Things change. and this one that we'll be doing, is all because things are needed to be changed.

Tulad na din sa kanya. Kailangan na magbago. Dapat naman talga, matagal na nagbago.

been a while

2006-05-10T19:30:00.000+08:00

It's been a while.
Ang tagal ko din palang hindi nakakapag post dito sa blog. So far, pre occupied kasi ako sa mga bagay bagay. Ngayong summer, nakailang ulit na ako nakapunta sa beach pero bakit parang kulang pa rin ang mga araw na nasa ilalim ako ng araw, nakahiga sa beach.

Sa susunod na linggo, balik Galera ako. Mag eenjoy ako dun. Dahil makakasama ko ang isang taong pwedeng maging espesyal sa buhay ko. Sana tama na tong nangyayari sa akin. ayoko na kasi maulit pa yung nangyari sa akin dati. Sabi ko nga sa kaibigan kong si Schedar, dahan dahan na lang muna, enjoy muna at wala munang iisipin.

Kahit isang gabi lang pagsasama namin, sisiguraduhin ko na mag eenjoy ako. Makikilala ko sya at makikilala nya ako. Sana talaga maging ok to. Tama na ang drama. Dapat maging masaya na ako. Dahil kailangan ko to. Dahil dapat na mangyari sa akin to.

Sana may lakas pa ako mamaya sa pag dvd marathon ko. Andami ko gustong panuorin. Buti na lang natapos ko na ding panuorin yung first season ng grey's anatomy. ok naman sya kaso bitin eh. Siguro kasi alam ko na din na may season 2 na at hindi ko na maintay na mapanuod.

Nag usap kami kahapon ni Schedar matapos ang pag punta at pag pasa ko ng requirements para sa SURP. na meet ko na din sa wakas si Migo. Ok naman din sya. Sa may sunken garden kami umupo. tumingin tingin sa paligid. Nagpayo sa dapat ipayo. Nag kuwentuhan tungkol sa wala.

Ngayon ko na din namaster ang pagtulog papauwi at tamang tama paggising na sa harap na ng subdivision namin at bababa na lang. Alam ko medyo delikado yun, kaya nga di ako madalas nagdadala ng importanteng bagay.

Mamaya na lang ako babalik. Pagtapos ng Gulong ng Palad. Corny, pero gusto ko sya panuorin.

eckoy

2006-04-14T01:08:00.000+08:00

Was absent for personal reasons
Reasons not really personal
Issues were needed to be resolved
Told to a person dearest to me
Everything went fine, I guess

My heart bleeds of love
Your presence still lingers there.

Now is the time
Again, its not about you
Must be about me then
Either we resolve it, or we end it.

I love you
Now and forever

Yes, how i wish to hear that
On your lips to my ears
Under the same blanket
Rendering happiness and content

How long should I wait?
Even if it takes a lifetime
All you have to say is yes
Right here right now
To me, you're still my everything.

cyrue

2006-03-29T18:47:00.000+08:00

No words could embody my sentiments
No emotion could engulf my longing
No song could soothe my heart
No one could parallel my gem

Only your words
Only your emotion
Only your song
Only you

Nobody could save me from this misery
No one but you
Damn. I miss you

--- thanks Justin for this one.. couldn't think of anything better to show my emotions. alas, i've updated my blog!

randoms

2006-02-06T20:41:00.000+08:00

It's monday night once more, it's the end of my 2 days much deserved R&R.
If you can call it really rest and relaxation.
Tomorrow 4 am, back to the usual drone of the call center life, but believe me when I say this,
I don't find my job repugnant, I sincerely do enjoy it. Most of it really.
The past week was all but a whirl to my seemingly plain and dead social life.
Monday evening, while chatting with my gal Lara, whom I call "lola," I received an equivocal message from that person I so dearly loved. It's the last straw. I must flee, he says.
That of course, devastated me. I once again went back to my old usual dramatic self being harrassed by that 3 simple words. I must go. It was weird to have come from that person because for all I know, we're cool being friends. But enough said, though difficult, we came out victorious, we cleared things and patched up. Like we always do.
That specific incident led me in believing that I alone must work out my problems. You see, I was attempting to call everyone I knew who at the very least cared for me and my happiness. But fat seemed unkind as not one soul who knew my predicament was available. Mawen was out, taking her sweet time to go home. Schedar, as usual was nowhere in sight. Chay, i've no means to call her, because in fact, my credits then was running very very low. Bayviz, was still bayviz. Kristine was too preoccupied to be bothered. My teammates - Justin, Karen, Fly, Shey. All were asleep as it was almost 10 already. and our shift starts at 4 am.
Though no one was there, I managed, and found out I didn't need anbody to solve my problems, I just had to be level headed all the times.
I wish could do it now.
You see, Eckoy is totally angry with me right now. and it hurts.
coz he was, is still, my friend. I love him so deeply that it hurts to have him harbour ill feelings toward me. And now, he doesn't want to speak to me.
I'm tired of this really. Me being the one always hurting. So now I pledge that I will never be hurt by people who do not deserve my love.
THough he may be my friend, but I guess sometimes you have to give up for something to come out. I don't want to do this but this is the right thing to do. He and I could never fit together.
We're like polar opposites. He likes one thing while like the other.
His life is well planned, while I generally go with the flow.
We're like water and oil.
But still I love that friend of mine. He's more than a friend, more than a companion. He's more like the brother I never had. He's the father that constantly guides me through happy and tough times. He's the friend who won't sugarcoat the situation but rather let you realize the gravity of the situation, in your face.
He may be harsh. He may be conceited at times. He may be proud. But I still love him. There's no reason why I do.
Now our friendship is on hiatus. I'll let him be for the meantime. Time to gather his thoughts and my feelings. because, admittedly, in the course of the struggle, ill words were exchanged, and feelings got hurt.
My struggle now is how to live a life apart from him. But I guess as fate closes a door (my friendship with eckoy) it opens a window for you (probably a good analogy is my friends at work coz i've gotten to love those guys like my second family)
hopefully i get past the stage of loneliness and move on to acceptance and to content.
It's 9:02 PM. I gotta sleep. and in a few hours , its time to once again face the reality that we call life.
I hope this works just fine, like always...

hum

2006-01-31T08:14:00.000+08:00

Alam mo, nakakainis ka.
Ano na naman ba nahithit mo at nag text ka na naman sa "thanks for being a friend this will be my last text to you" message mo.
Pinakaba mo ako. Iba't ibang scenarios ang pumasok sa isip ko. Akala ko tinataguan mo ako. Akala ko nawala mo yung laptop kaya ka mawawala. Akala ko nagsawa ka na sa akin kaya nag paalam ka na. Pero sa lahat ng naiisip ko, isa ang hindi ko, ayokong isipin, na may nakita ka nang iba.
Naalala mo pa ba yung tinext ko sa iyo dati, yung sabi ko na kung meron ka nang iba, sabihin mo lang sa akin para alam ko kung saan ako lulugar. Pero kahit wala, hindi ko pa din maisip kung saan ako lulugar sa buhay mo.
Mahal kita. Patuloy kitang mamahalin. Kasi una sa lahat, i don't take you for granted. Dahil mahal kita. Ikaw ang buhay ko.
Hinihintay lang kitang magtiwala ka uli.

missing you

2006-01-28T07:56:00.000+08:00

Its been how many weeks since we last saw each other.
Kamusta ka na?
I'm ok, that's usually I tell you.
But am I really ok?

I feel that my world is spinning very fast around me
I'm not quite sure if I could still hang on.
But here's what I know and have formulated,
as long as you're here in me, I'll survive everything.

You.
You are life to me.
I don't know why, but my world seemed brighter than before
when you came into it again.

I thank you for the knowledge
and the life lessons you've imparted me.
Hope we get together again soon
Because simply put, Namimiss lang kita.

random thoughts.

2005-12-20T08:29:00.000+08:00

What's wrong with me?
Why am I still affected with all of this?
Hindi ba sabi natin, while sitting in my car,
facing the spikes of the Iglesia ni Cristo,
We're cool.

I know we are, but why do I have this nagging,
unnamable feeling? The kind of feeling that would claw
through your guts inside out?
The feeling that if left unattended, it'll burst open and you'll be
left alone, scared and destroyed?

Yes you have destroyed me once, but why do I always
go back for more?
I tried my best to forget you, even attempting to find another one,
but it seems that instead of being a whole new entity,
that one person I've met, I tried that one person to replace you,
or even worse, to be you....

Tanga ako, you told me that, for doing that cellphone jig.
I know, its stupid. But you know, when one is desperate,
you'd do anything. Like what I have done, am doing, to you.

This message may be non existent to you.
This message may be nothing to you.
This message may be not for you.
But for me,
This message is you.

I've realized that. No matter how long I stray away,
or even try to forget, it seems I can't, because
You are my life. my soul.
I love you.
How I wish these three simple words would
reverbrate back to me.
But I don't know if it'll ever gonna happen.

But true love I guess waits, even though there's nothing to wait for.
Yes I can now say this is more than petty desire.
I'm willing to be at your side, even if I can't even call you mine.
I'm happy just as long as I can show you how important
you are to me.

And you can't shake me off.
It may take 10 years, even a hundred,
I'd still be behind you, no matter what.
Because I know, in my heart,
in the words of Ray An Dulay in Bath house,
"Sa huli, sa yo pa rin ako pupunta..."
So there.

messages

2005-11-25T20:05:00.000+08:00

you sent me a message...
nu gwa mo?

and that made my day. literally.

i feel like history is once again repeating itself. and the bad thing here, i'm allowing it...again.

not really a bad thing, i may say. As my conversation with Schedar went on.. I said, "This second time around, I'll learn to control myself." And its happening

I let you message me first. Then I respond. Great right?

But one thing's for sure.. When I sent you the message early morning, its true.

If only you give me a chance... I'll show you I'm worthy to be called yours...

This is not a dream. I guess..

hmmm

2005-11-24T19:22:00.000+08:00

I got this from an email in my team's yahoogroups.. THis is all I can say for this... I HATE YOU BOON!!!! Bakit kaya minsan ang sarap magmahal kahit walang kapalit??? naisip mo na ba iyon? kala mo okey lang... pero sobrang hirap... Masarap magmahal hindi ba? Kahit ikaw, hindi ka sigurado sa pag-ibig ng taong mahal na mahal mo... Minsan iniisip mo nalang na pagdating ng tamang panahon magiging maayos din ang lahat... Sana nga!!! Nang hindi ka naman mukhang tanga na umaasa sa wala... Minsan din ang sarap sarap isipin na minamahal ka ng taong mahal mo!!! yung tipong kayo na lang sana at hindi ang babaeng nakikita mong kasama nya na masaya at akala ang buong mundo ay kanilang kanila... Minsan din ang sarap bumalik sa nakaraan... yung tipong masaya pa kayo, parang mga batang walang problema... kung meron man parang, against all odds ang settings... pero may nakabitin pa ring tanong... ano kayang nangyari??? pero ang kadalasang kasagutan e: 1. kasi di pala kami para sa isat-isa; 2. Nagkamali ako sa kanya; 3. iniwan lang nya ko ; 4. may iba na syang mahal; 5. niloko lang nya ko; 6. Di ako gusto ng parents nya; 7. ayoko na puro nalang kami away; 8. masyado nya kong sinasaktan; 9. nagsawa na sya sakin; pero ito pinaka masakit;. 10.hindi pala nya talaga ako mahal (parang panakip butas) Grabe hindi ba??? Pero kailan kaya natin maririnig na nagpapasalamat ang isang umiibig sa taong nakasakit at sinaktan sya??? minsan naisip din kaya natin na kung ano ang kahalagahan ng isang bagay??? Yung kailangang bigyan ng halaga habang nandyan pa! Minsan kasi, saka lang natin nalalaman ang isang kahalagahan ng isang bagay pag wala na ito sa atin!!! kaya minsan din isipin natin yung mga sinasabi, kinikilos, ginagawa natin kasi hindi lahat ng tao kayang tanggapin kung ano at paano natin ginagawa ang isang bagay!!! subukan nating magpasalamat sa kabila ng lahat... A. kung sinaktan ka nya... magpasalamat ka dahil sya ang dahilan para tumibay ka; B. kung niloko ka nya... patawarin mo at pasalamatan mo... dahil kung hindi sa kanya hindi mo mararamdam ang sakit na pwede ding maramdaman ng iba... at least hindi mo gagawain sa iba; C. kung hindi ka nya minahal... pasalamatan mo!!! dahil at least kahit papano na-feel mo na minahal ka nya kahit hindi, pasalamat sya dahil ikaw minahal mo sya ng buong buo; minsan kailangan lang natin harapin kung ano man ang nakasakit sa atin... piliting kalimutan... piliting harapin kung ano ang noon... noon lang yun... iba ang ngayon!!! dahil kung nasaktan ka man noon, ngayon mag-iingat ka na at alam mo na kung ano dapat at hindi para hindi masaktan. mahalin mo ang mga taong nakasakit sayo dahil sila ang dahilan para maging matibay ka!!!! para sa susunod di kana basta-basta padalos-dalos. pasalamatan mo ang taong nakasakit sayo... sino ba ang mas mahalaga, ang taong mahal mo o ang taong gusto mong mahalin??? ang taong kasama mo buong araw o ang taong iniicip mo bago matapos ang araw??? siya bang kasa-kasama mo sa lahat ng ginagawa mo o siyang dahilan ng lahat ng galaw at ginagawa mo??? sino ba ang mas mahalaga... yung taong nais mong makasama habang buhay o yung taong hindi mo makita ang habang buhay kapag wala siya? Sino ang mas matimbang... yung taong pag kasama mo'y parang kay bilis ng oras o yung taong tuwing iniicp mo'y parang kay bagal ng oras? ano ang susundin mo... ang dinidikta mo sa puso mo o ang dinidikta ng puso mo syo? sya ba un laging pumapasok sa isip mo o siya yung laging laman ng panaginip mo? Sino nga ba... ang taong nagpaluha syo, o ang taong nagpunas sa minsang pagluha mo? Sino sa kanila... ang taong nagpapatawa syo o ang taong dahilan ng lahat ng iyong emosyon? Sino nga bang pipiliin mo??? ANG TAONG MULING NAGBUKAS NG PUSO MO... O ANG TAONG MATAGAL NG NANDOON???

makita kang muli

2005-11-18T15:57:00.000+08:00

may gusto akong kanta ngayon, yung sa sugarfree. hindi dahil gusto niya yung kanta, gusto ko na din. may taste din naman ako kaya nagustuhan ko yung kanta. maganda naman talaga eh. siguro ang mabibigay kong credit sa kanya eh yung sya yung nagpakilala sa akin sa banda nung una kaming nagkita. Sa SM North yun, balak sana namin mag dinner kaso nalate ako. kaya ayun imbis na dinner, ang ginawa namin, umikot ikot lang sa mall. naabutan namin na tumutugtog ang banda, ayun nahumaling siya, at sa ganoong banda, nahumaling din ako sa kanya at sa banda sugarfree.... at ngayon, matapos na ang isang taon na pagkakakilanlan namin sa isa't isa, ganun pa din, nahuhumaling pa rin sya sa sugarfree, at ako, ganuon pa din, sa kanya at sa banda....
siguro nagustuhan ko din ito kasi tugma to sa buhay naming dalawa. na kahit anng mangyari, ipaglalaban ko ang nararamdaman ko. at sa pagkakataong ito, siguradong magkikita kaming muli ng masaya at puno ng pagmamahal.
maganda yung kanta, hindi nga lang siguro ganuon kaganda yung pinanggamitan nitong palabas. (hindi ko talga masasabi kasi hindi ko pa napapanood to) so ayun. kanta munta

Makita Kang Muli

Sugarfree

Bawat sandali ng aking buhay
Pagmamahal mo ang aking taglay
San man mapadpad ng hangin
Hindi magbabago aking pagtingin
Pangako natin sa Maykapal
Na tayo lamang sa habang buhay
Maghintay

Ipaglalaban ko ang ating pag-ibig
Maghintay ka lamang, Ako’y darating
Pagka’t sa isang taong mahal mo ng buong puso
Lahat ay gagawin makita kang muli,
Makita kang muli

Puso’y nagdurusa nangungulila
Iniisip ka ‘pag nag-iisa
Inaalala mga sandali
Nang tayo ay magkapiling
Ikaw ang gabay sa aking tuwina
Ang aking ilaw sa gabing mapanglaw
Tanging ikaw

Ipaglalaban ko ang ating pag-ibig
Maghintay ka lamang, ako’y darating
Pagka’t sa isang taong mahal mo ng buong puso
Lahat ay gagawin
Makita kang muli, makita kang muli
Makita kang muli

i do not love you

2005-10-27T17:38:00.000+08:00

I do not love you as if you were salt-rose, or topaz,
or the arrow of carnations the fire shoots off.
I love you as certain dark things are to be loved,
in secret, between the shadow and the soul.

I love you as the plant that never blooms
but carries in itself the light of hidden flowers;
thanks to your love a certain solid fragrance,
risen from the earth, lives darkly in my body.

I love you without knowing how, or when, or from where.
I love you straightforwardly, without complexities or pride;
so I love you because I know no other way

than this: where I does not exist, nor you,
so close that your hand on my chest is my hand,
so close that your eyes close as I fall asleep.

---"I do not love you", Pablo Neruda

letting go part 1

2005-10-19T18:41:00.000+08:00

ibang klase talaga ang tadhana...
biruin mo ba naman, sa hindi ko inaasahang pangyayari, mukhang nauulit na naman ang pangyayari sa buhay ko. Ngayon ko lang napagtanto, para lang talagang gulong ang buhay. hindi yung sa aspeto ng minsan high ka sa buhay minsan hindi. yun yung parang paulit ulit lang yung nangyayari sa buhay natin, pagbalibaliktarin man natin ang mundo. Noong isang taon, nagsimula kong makilala ang sarili ko sa kung sino o ano ba talaga ang gusto ko. Namulat ako sa katotohanan at hindi ako nangiming natakot dun. Kasi sa isip isip ko, finally, ako na tong nakikita ko sa salamin. Pero syempre ang mga discoveries sa buhay ay hindi lahat masaya. Nasaktan din ako. Mas masakit sa inaasahan. Pagkatapos ng pagkamulat, napunta naman sa pagpapakasakit. Pero sa katangahan ko sa bagong pagtuklas, hindi ko inalintana ang sakit. Keri lang ika nga. Sabi ko sa sarili ko, hindi ako manglulumo sa nararamdaman ko. Sabi ko dahil sa mahal ko siya, handa kong kalimutan ang lahat at magtiis. Akala ko sa ganuong pagsasakripisyo, makukuha ko ang inaasam ko. Mali pala. Sabi nga ng eraserheards at ng brownman revival, "marami ang namamatay sa maling akala" Sa palagay ko tama nga sila. Isa na ako dun sa namatay dahil sa inakala kong isang bagay ay makakatulong sa akin. Kaso hindi pala. Lalo lang akong nalugmok sa hirap na walang natamong kaligayahan. itutuloy pagkalaon ng bagyo....

akin na lang ang spaghetti mo....

2005-10-19T18:24:00.000+08:00

Akin Ka Na Lang
by the itchyworms!

Intro

Verse 1
'Wag kang maniwala d'yan. 'Di ka n'ya mahal talaga
Sayang lang ang buhay mo kung mapupunta ka lang sa kanya
Iiwanan ka lang n'yan, mag-ingat ka
Dagdag ka lamang sa milyun-milyong babae n'ya

Chorus
Akin ka na lang (akin ka na lang)
Iingatan ko ang puso mo
Akin ka na lang (akin ka na lang)
Wala nang hihigit pa sa 'yo

Verse 2
'Di naman ako bolero katulad ng ibang tao
Ang totoo'y pag nandyan ka medyo nabubulol pa nga ako
Malangis lang ang dila n'yan, 'wag kang madala
Dahan-dahan ka lang, baka pati ika'y mabiktima ('Wag naman sana)

Repeat Chorus

Refrain
'Di naman sa sinisiraan ko ang pangit na 'yan
'Wag ka dapat sa'kin magduda, hinding-hindi kita pababayaan!

Repeat Chorus

Akin ka na lang
Liligaya ka sa pag-ibig ko
Akin ka na lang
At wala nang hihigit pa sa 'yo
Wala nang hihigit pa sa 'yo (akin ka na lang)

Truth

2005-09-29T01:12:00.000+08:00

Truth
--Bamboo

Can't Believe how you set me free
The way you purify this soul don't you know
Got you into my arms now I'm never letting go
This old dog is finally home...finally home...So!
Chorus:
Ohh, Tell me what you want
I'll pay the price
What's money I'll roll the dice
Lose it all take the fall
Let it ride
As long as i have you at my side
(repeat 2X)
Friend or foe you come to me
Wasn't sure how deep a hole i was getting into
Yet I choose to wake up every mornin with a smile of my face
Or see life for what it is one big fat race...GO!
(repeat chorus)
*Chorus:
I've played the fool
Thinking i can catch you off guard and score another night with you
But the tables have been turned
This boy's about to get burned
But before i go, i gotta know - i gotta know
Let's not forget
You kept me waiting
What can i do to get through to you
Tired of singin to myself
I need a lesson
I need a blessing
The Shoe fits all we need is a little glue
I hate what you do
Ohh, Tell me what you want
Ohh, Tell me what you want
Ohh, Tell me what you want
Ohh, Tell me what you want...fuck you...
(repeat chorus)
ohh... It's been so good since i last saw you... ohh... child...
ohh... It's been so good since i last saw you... ohh...

****Thanks to www.Letssingit.com for this one....

Pagkakamali na naman ba o totohanan na?

2005-09-25T23:41:00.000+08:00

Matapos ang ilang buwang pananahimik, nabasag din ang pag-iisa ko. Bumalik ka na naman sa buhay ko, anong klaseng delubyo na naman ba ang daladala mo? Sabi nga sa akin ng mga kaibigan ko, bakit patuloy akong bumabalik sa iyo, matapos ang ilang ulit na panloloko, ilang ulit ng pagtatalo at paghihiwalay, hindi ko pa rin maiwasan ang isang kagaya mo. Lagi na lang akong bumabalik sa tabi mo, kahit noo'y pilit mo kong inilalayo, o di kaya patuloy kang lumalapit pag lumalayo ako. Pero hindi ako nagsisi na nagkakaganito tayo; bagkus natutuwa ako, dahil sa ganitong paraan, nalalaman kong ako'y may buhay pa rin, marunong masaktan at marunong maging masaya. Alam kong, hindi mo mababasa ito, pero narito na ang sagot ko sa iyo, saka ko na lang sasabihin sa iyo ng harap harapan, kung kailan nararamdaman ko nang tama nang sabihin ko sa iyo: Oo, mahal pa rin kita, at handa pa rin akong tanggapin ang kahit anong shortcomings mo. Salamat din nga pala, dahil ipinakilala mo na ako sa magulang mo sa tunay nating katayuan, at salamat dahil patuloy nila akong tinatanggap, hayaan mo, pag naging opisyal na tayo uli, handa na rin akong ipakilala ka. Yuck parang high school...

Confession

2005-09-12T19:09:00.000+08:00

Isang sulat na matagal ko nang nabasa. Ibang klase. Finally, mapopost ko na sya.

Marahil hindi naman kagulatgulat ang sulat kong ito sa iyo. Siguro nga inaasahan mo na ito, inaantay mo lang akong ipadala ito sa iyo, o di kaya sabihan kita tungkol sa mga bagay bagay. Oo, mag Fifilipino ako ngayon dahil gusto ko sabihin sa iyo ang lahat lahat na gamit ang sariliwing wika, para sariling diwa din ang maipakita ko sa iyo. Bago ang lahat, gusto kong magpasalamat sa iyo.

Salamat sa lahat ng mga pinag samahan natin at sa mga tagpong pagsasamahan pa nating dalawa. Maraming salamat din sa mga ideyolohiya at pilosopiya mo sa buhay, tunay ngang ibang klase ka, dahil sa iyo ko lang nakita ang pilosopiya na talagang magpapa-wow sa kahit kanino mo sabihin. Marami akong natutunan sa iyo, hindi lang sa sarap ng buhay, kundi sa mga kasakitan nito. Kahit may mga bagay na noong una, hindi ko matanggap na mali sa akin, dahil na din sa iyo, nakita ko ang mga pagkakamali ko at pilit itong baguhin. Hindi lang para sa iyo ang pagbabagong ito kundi para na rin sa akin. Natutunan ko na kailangan, paminsan minsan, kailangan tayong humiwalay sa ating kanya-kanyang mga ‘comfort zones’ at subukang tumuklas ng mga bagong bagay.

Naalala ko tuloy yung panahon na una tayong nagkausap, sa pcc. Yung panahon na noong una, niloko mo pa ako sa mga bagay bagay. Sa tirahan mo, sa litrato mo sa net pati na din sa mismong ginagamit mong pangalan,___________. Oo, marahil iniisip mo na pangalan mo pa rin naman yun, iba pa rin ang ginagamit mong pangalan sa bahay. Kaya naman pala nung mga unang panahon na tumawag ako sa bahay niyo, medyo nag-alinlangan pa ang mga kapatid mo sa pagsagot sa akin, yun pala ikaw si ________. Pero alam mo kung tutuusin, mas gusto ko ang pangalang __________ para sa iyo. Parang mas bagay sa personalidad mo. Para kang si Hector sa mito ng mga Griyego, malakas, guwapo, may paninindigan. Ang __________ kasi, parang napakahinhin ng dating, hindi akma sa iyo. Sa totoo lang, at alam ko naman na sinabi ko na sa iyo ito, hindi ko alam kung bakit, sa ginawa mo sa aking pagloloko, dapat hindi na kita kakausapin pero yun nga, mayroon kang kakaibang “alindog“ na naramdaman ko na malaki ang mawawala sa akin kung hindi na kita muli kausapin.

At totoo nga, kung hindi nga kita kinausap uli matapos nun, malaki ang kawalan sa akin. Kung hindi na kita kinausap, hindi ko makikita kung gaano kabuting tao ang isang tulad mo. Hindi ko rin makikita ang mga kamalian ko sa ugali. Hindi ko rin makikita kung gaano ka sarap mahalin.

Oo, mahal na nga yata kita. Ayan nasabi ko na. Totoo nga ang sinabi mo, ako ang pinakasinungaling na tao na makikila mo, dahil hindi ko maamin sa iyo na may gusto ako sa iyo ng higit pa sa pagiging kaibigan. Hindi ko na magawang ipagpatuloy pa yung pangako ko sa iyo na hindi kita mamahalin ng higit pa sa isang kaibigan, dahil masakit pala sa loob kung pipigilan mo. Sabi nga sa akin ni Bayviz na ang pag-ibig daw, parang tae. Oo tae, yung tipong kapag lalo mong pinipigilan, lalo mo lang siyang gustong ilabas kasi masakit. Hindi ko alam kung bakit, pero mayroon kakaibang aura ang bumabalot sa iyo na tunay na manhid lang ang hindi ka magugustuhan at mamahalin. Hindi ka nga nagkakamali, siyam na pung pursyento na nakikilala mo ay nahuhulog sa iyo.

Pero masasabi kong hindi ako kasama sa siyam na pung pursyentong iyon, dahil kahit na ngayon nasabi ko nang may pagtingin ako sa iyo, iba ito sa kanila, dahil ang pagmamahal ko sa iyo, alam kong may limitasyon. Hindi kita nagustuhan dahil may nangyari na sa atin o di kaya dahil guwapo ka. Nagustuhan kita dahil nalaman ko kung gaano kaganda at kasarap ang mahalin ka; isang pribelehiyo na minsan lang matatanggap ng isang taong kagaya ko. Hindi dahil nasabi kong mahal na yata kita ay aasa na akong susuklian mo ang pagmamahal ko ng tulad ng sa paraan ng pagbibigay ko sa iyo noon. Alam kong malabo dahil una sa lahat, may mahal ka nang iba, mas higit sa akin, literal o may katanglihagaan man. Saka hindi ko malubos maisip na ang isang kagaya mo ang magkakaroon ng parehong damdamin sa isang kagaya ko. Wala naman akong maipagmamalaki, wala din akong maitutulong sa iyo. Sa kadalasan nga, problema pa ang binibigay ko sa iyo.

Mahal kita, pero sa panahon ngayon, hindi ko igigiit na mahalin mo din ako. Hindi ko ipipilit ang sarili ko sa isang bagay na alam kong hindi naman mapupunta sa mga bisig ko. Dahil nga sa mahal kita, pinalalaya kita sa kung saan ka masaya, kung sa akin man o sa ibang tao, walang problema sa akin. Ang importante sa akin, sa atin ngayon, ang kung kanino o saan ka maligaya.

Marahil suntok sa buwan ang hihilingin ko sa iyo, pero sasabihin ko na rin sa iyo ito. Sana matapos ang pagtatapat ko sa iyo, sana walang nagbago. Sa totoo lang, kampante na ako na alam mo kung saan pinaggagalingan ang mga init ng ulo ko, pagkakasakit at pagkainis ko sa iyo.

Sana tandaan mo rin na lahat ng sinabi ko sa iyo (liban na lang sa hindi kita gusto) ay pawang katotohanan. Ikaw, na una sa lahat ay kaibigan ko. Apat lang kayo na mahalaga sa akin bilang kaibigan. Apat lang kayo na kailangan, aprubado ang bawat kilos ko sa inyo. Ayoko na mahihirapan kayo, o di kaya masasaktan dahil sa totoo lang, kapag nahihirapan ang kahit sino sa inyo na pinakamamahal na kaibigan, mas nahihirapan ako, mas masasaktan.

Pero sa oras na masaya ang nangyayari sa buhay mo, malaki ang paghanga at pagpuri ko sa iyo. Hindi ko ikinahihiya na ang isang taong malapit sa puso ko, natanggap ng walang kagisa-gisa sa RPN 9. sa totoo lang, sa bawat taong nakakasalamuha ko, ang pagkakatanggap mo dun ang lagi kong ibinibida, na yung kaibigan ko, sa sobrang galing at sipag, di na kinailangan ipakita ang kakayahan niya sa RPN at tinanggap na siya. Ipinagmamalaki kita Eckoy, dahil karapadapat ka lang ipagmalaki.

Hindi ko din ikakaila na minsan naiisip ko na gusto kong magkaroon tayo ng relasyon, kung sa bagay, tao lang naman ako. Pero bilang tao, mayroon din tayong kakayahan na mamili, dahil sa totoo lang, hindi pwedeng wala ka ng pagpipilian, dahil lahat ng bagay mayroon nun. Kaya ito ang sinsabi ko sa iyo ngayon, kung iniisip mo na hindi pwede kasi may mahal ka na, wag kang mag-alala, pinipili ko na isantabi ang kagustuhan ko na magkaroon tayo ng relasyon nang higit pa sa pagkakaibigan. Dahil sa ngayon, mas importante sa akin ang pakikipagkaibigan mo. Pero sana, hayaan mo akong mahalin kita bilang kaibigan, na paminsan minsan, makapaglalambing ako sa iyo, na kunwa’y nangaasar pero sa totoo lang, gusto ko lang na pansinin mo ako. Na sasamahan mo ako sa pag-alis, sa pagtahak ng bagong mga bagay kapag puwede ka, na kahit papaano ay maisip ko na may halaga ako sa iyo, bilang kaibigan, bilang tropa, bilang tao. Naniniwala ako sa kasabihan, na ang tunay na pagmamahal ay naka ugat sa pagiging magkaibigan, na walang kaparis ang pagmamahal ng isang tao kapag nakasaalang-alang ang kaligayahan ng kaibigan nito.

Sa isang banda, hindi ko pa talaga maisip kung ang pagmamahal ba ay self-gratification o slow death. Katulad pa siguro sa pag-inom ko ng pseudo-healthy drinks araw-araw, napapasaya ko ang sarili ko nang panandalian, pero dahan-dahan rin palang nakakamatay. Kaya hindi ko alam, siguro pareho rin. Bago kasi ito sa akin, masasabi ko na, ikaw ang unang lalaking minahal ko ng ganito, kaya hindi ko alam kung bakit.

Kung ang pagmamahal ko sa iyo ay "self-gratification", guilty pala ako sa mga panahong masaya ako kapag nababanggit ang pangalan mo sa blog ko, nakikita ang mukha o mga kuha mo sa cellphone ko, sa pagpansin sa akin, sa pagsuporta sa akin, sa pagkalap ng mga bagong information, mga libro, pelikula at mp3s. Kung ang pagmamahal naman ay "slow death", ilang buwan na lang ang taning ko dahil sa paghihintay sa mga tawag, sa biglang paggising sa gabi para sumulyap sa cellphone kung may nakaalala, sa pagiging malungkot kapag walang natanggap, sa atat na matapos ang klase para magparamdam kahit sandali, sa hindi pagkain, sa pagtitipid, at sa patuloy pa rin na paghihintay.

Kahit na ganoon, sigurado akong masaya ako sa piling mo sa paglalakad pagkatapos maghanap ng charger sa cellphone, sa panonood ng mga pelikula, sa mga panahong nakakapag-usap ng mahusay, sa pagtawa ng malakas, sa sabay na pag-uwi, sa minsang pag-abang ng jeep o bus, sa pagkikita, sa paglalakad sa kalsada ninyo sa gabi, sa minsang pagbisita, sa paglalakad sa kalsada ninyo sa hapon, sa paglalakad sa kalsada ninyo sa umaga, sa paghihintay sa iyo habang nakikinig ka ng mga kanta sa powerbooks, sa mga tahimik na sandali, sa pakikinig ng musika mo at mga bagay mo, sa pakikinig sa mga kuwento mo, sa panonood sa iyong kumain, sa pagpunas sa marumi mong mukha, sa mga ngiti mo, sa minsang paghawi ng buhok mo, sa pagyakap, sa di inaasahang tawag at mensahe, sa mga hindi inaasahang regalo, sa pagtitimpi sa di inaasahan kong mood swings, sa mga sulyap, sa panunukso, sa pag-aalala, sa sabay na pag-idlip, sa panonood sa iyo habang nakatingin ka sa kawalan, sa minsanang panlilibre, sa mahabang paglalakad, sa mga sorpresa, sa pag-iisip sa iyo, sa paghawak mo sa kamay ko, sa pagtawag mo sa pangalan ko, sa paghihintay sa iyo, at sa patuloy pa ring paghihintay sa iyo.

Sana sa panahon na masaya ako, masaya ka rin.

Nasabi ko na ang mga dapat kong sabihin sa iyo. Sana nga tunay na walang magbago kung sakaling hindi pala tayo para sa isa’t isa at hanggang kaibigan lang ang dapat na turingan natin. Importante ka sa buhay ko. Ngayon pa lang ay nasasabi ko na sa iyo ito, dahil sigurado ako, importante ka sa akin. Pero syempre sasalungatin ko ang sarili ko, kung may pagkakataon nga tayo, malaki ang pasasalamat ko. Martyr na kung martyr ang dating ko at medyo mababa ang magiging lagay ko, di baling may kahati, basta kahit papaano, mayroong akong bahagi sa iyo. Pero syempre hindi makatarungan iyon sa mahal mo, sabi ko sa iyo, sinasalungat ko ang sinasabi ko. Sana maintindihan mo din ako. Hindi dahil libog lang ang habol ko sa iyo, kundi mahal lang talaga kita.

Muli, sana sagutin mo itong sulat kong ito sa iyo. Ipagpatawad mo kung minsan nagiging demanding ako sa iyo, sana huwag mo isipin na inaabuso kita o kaya nagiilusyon lang ako na akin ka, kundi gusto ko lang minsan na maramdaman ang saya sa paglalambing ng isang tao sa mahal nito, kahit sa anggulong kaibigan lang.

Masaya ako at nasabi ko na sa iyo ito, dahil ngayon, alam kong handa na ako sa kung ano man ang isasagot mo, at dahil naniniwala ako na hindi magbabago ang pagtingin mo sa akin, na kahit anong mangyayari, kaibigan mo pa rin ako na handa kang tulungan sa panahon kailangan mo nito, laging naririyan naka antabay lang upang sagipin ka sa panahong kailangan mong masagip, laging naririyan upang papaalahanan kang huwag matulog kapag kakakain mo lang, o pag-papaalala na mag-ingat ka sa pagpasok sa eskuwela kahit alam mong nilalakad mo lang ito mula sa bahay niyo. Ginagawa, iniisip at sinasabi ko sa iyo ito dahil kaibigan kita at importante ang bagay na ito sa akin. Sana sa iyo rin. At sana pagkabasa mo nitong sulat ko sa iyo, sana mapag-usapan natin ito na maluwag sa ating dibdib.

while at work

2005-08-29T07:22:00.000+08:00

"I believe in karma... and it works fast..."

Nakakatawa. kasi paano ba naman, ibang klase talaga kung guilty ang isang tao sa pananakit sa iyo.
Hindi ko feel mag english ngayon kasi naiinis ako. nasa trabaho na nga ako at dumudugo na ang tenga ko sa puro english na naririnig ko, pati ba naman sa blog ko, english pa rin sa panakaw na oras sa trabaho?
Nagsimula ang araw ko ng 12 am ngayon, mga bandang 1:30am, nabuhayan ako. aba'y magreply ba sa general message ko, wari inis pero sa totoo lang, hindi ko naman inaasahan na magrereply. Feeling kasi niya sa kanya pa rin umiikot ang mundo ko, hindi na no. never. masaya na ako sa kung anong meron ako ngayon, and sa makukuha ko (hopefully) in the future.
medyo magaan ang trabaho ngayon, hindi masyado magulo, hindi masyado nakakaloka. di tulad nung mga nakaraaang linggo, hindi ka makahinga sa dami ng tawag.
balik na ako sa trabaho, tama na ang 10 minutong pagnanakaw sa oras na dapat nagtratrabaho ako.

Maling Akala

2005-08-22T11:57:00.000+08:00

Ang dami talagang namamatay sa maling akala.
Isa na ako dun. Sa dinami dami ng pwedeng mangyari sa akin, bakit ito pa?

Ang tanga ko talga. di pa ako matuto...

requiem for a love(d) one.

2005-08-21T18:34:00.000+08:00

I refuse to wait for you any longer.
There was a time in my life when I would have
saved myself for you alone. In my heart no one
else would do. I belonged to no one else but you.
That isnt me anymore. My heart finally caught up
with my brain and I finally saw that all of it was just
nothing but fantasies. Dreams that only I wanted.
There was no hope left for us. As each day
passed, it became clearer to me that it was never
meant to be. We were never meant to be.

I refuse to live in the past. What we shared lives in
the past, it doesnt control me any
longer. Dont get me wrong, I will forever treasure it
but I wont let it hold me back. I wont let it ruin
who I was and who I am now. For a time, I almost
forgot who I was without you. Ill never let that
happen again. I wont ever lose myself again.

I refuse to fight anymore. For several months now,
Ive been fighting. Ive been fighting for
our friendship and for us. However, no matter
what I do, I seem to be losing. Whenever I feel
as if Im going to buckle down because of the
pressure, the thought that somehow maybe you
are fighting for us too kept me going. But months
have passed, I havent heard from you. Somehow I
finally realized that I was the only one fighting
for us. I was doing everything I could possibly
can for someone who was and never will be mine.

I refuse to believe tha you didn't love me.
Somehow, someway, I know that I have a place in
your heart. You may not have been able to love
me the way I wanted you to love me but I know that
even for just a second, you really did love me.

I refuse ti lose hope. It may not be you. It may
take me forever to find him, but I will. Tears
have been streaming down my cheeks for too long
but not anymore. I have learned so many things
from all this. Things that I felt should have
been taught to me some other less painful way
but somehow I dont regret it. It made me stronger.
It made me look inside myself and really see who
I really am and not who I thought I was. Hope
kept me going. The hope for better things to
come, the same hope that one day I will finally
be over you.

Im not worried if I'd be able to love someone as
much as I have loved you. I may even love
someone more than I have loved you. But I don't
know if someone would still love you as much as I
have loved you.

no brainer weekend

2005-08-15T13:57:00.000+08:00

I've been on a downloading spree for these past 2 days.

Yep, i'm officially a 'leecher' so as my server-friend says. I now have completely passed the 4 gigabyte download mark now. (and heck i got congratulated for that in the room, teehee~~) after almost 5 years of downloading stuff over the internet, i finally proven myself, time and again, the king od free downloads (all hail...) last song I downloaded, this OPM by Eraserheads.. "Maling Akala" too bad i lost my eraserheads cd that was in my car the day it got carnapped... (my poor baby... probably it might have fallen victim already to the chop-chop boys of Banawe)

My life was not at all interesting these two days of no work. Saturday night which then transpired till after hours Sunday morning, H (yeah my friend's name is just really H, he has a brother named J and a sister named D(ee) don't you feel like going into MIB mode with those 1 letter names and with the black tux and matching rayban's to boot?) and I decided to go out and bowl 'till our arms and legs no longer could not bear the pain.' French followed suit together with her sweetie pie Nate, who was looking like ethan hawk as ever.. hahah. after bowling we went foursome and grabbed a very late dinner at North Park. (The dimsum there is to die for....) after squabbling with the remaining morsels of siopao and siomai, we loaded Nate's brand new Fortuner (heck man, i'll be getting that one soon enough you just wait and see!!!) drove around til the wee hours of dawn. Went to visit Chris at his pad in Jupiter, crashed his place and forced him, in boxers and all to get loaded in the car, as if in a very kidnap-for-ransom type of way and drove all the way to Marikina to do nothing and dropped by Marissa's. Tita Lenny gave out a freaking shriek when she saw us knocking at the door, trying to wake Issy up. Everyone gave out ahefty laugh as we saw Issy out, in her Spongebob jammies and matching cream. Much like the ones you see you on tv. hehe. that was around 2:30 am then. Finally at around 4:30, French needed to bail out as sleepiness got the better of her. So we went back to Makati to 'deliver' Chris back and Nate and French dropped us off at the bowling alley, luckily H's car is still intact as we'd be goners for now if it weren't as mine's went outtasight (argghhh i don't want to be reminded of my lost baby anymore..) So after such an ordeal, I fell asleep in H's car while we're on the way home. I woke up with him looking at me as if he'll be strangling my neck any minute if i hadn't awoken already. I found out that he was just debating if he'll let me sleep in the car or he'll wake me up.. He definitely knows i'm not a sane person when i'm disturbed during my sleep. Hmmm... I miss the days of doing this everyday... but apparently, couldn't.
Woke up at around 11 am then. that's when i started my marathon downloading and till now, 12 hours short of going back to work, still downloading songs and stuff. When will i grow up?

i'm starting to hate blogger now...

2005-08-08T12:08:00.000+08:00

I just hate the way blogger (www.blogpsot.com) works right now.
I've been trying to upload new entries (at long last!) to my blog, however, in this freakin' time of the month, blogger decided to upgrade its servers. All i get is this blank space right after you press on the "publish Post" button. Arggh. talk about timing. Its perhaps my signal to stop blogging anymore. It's already been 4 years since i first started blogging in blogspot, when all you could do is type in mental notes-to self cum- angst and all thos stuff you couldn't say out loud in public. No images. No sounds, no nothing. Thinking about it, blogspot came along, it and I grew up experienceing changes and stuff. It's quite hard to part with something you've so gotten used to that it feels when you attempt even to part ways, you find it difficult to breathe, you'll feel empty as if you're right arm was missing.
Blogging has been part of my existence ever since I graduated in high school, it has been my sounding board for all things stupid, angty and all the like. It has been my constant companion in barraging my most hated people (but sounding so good at it that even the person himself would not be offended at all hehe)
Blogging is a part of my life, so it would be insanely stupid for me to stop it. I mean, i've gone through having my account accidently deleted by blogging when they migrated servers a few months back, but still, i'm here and i'm actively blogging.
But as of the moment, to quote Kate Hudson in "How to Lose a Guy in 10 Days".
"I love you, but it doesn't mean that I need to like you right now"

technically, graduate na ako

2005-05-18T00:37:00.000+08:00

sa wakas, after a month of waiting to go to UP at kunin ang classcards ko, masasabi ko na finally, graduate na ako. kasi naman, nakuha ko na yung classcard ko sa thesis ko. yes. nakuha ko na siya. isang tumataginting na 1.25 ang grade ko from the gruelling 3 months of thesis production. masaya na ako kahit hindi flat 1 ang grade ko (kapal muks naman diba?) dahil at least, 1.25 para sa thesis na sinulat ko in just less than 2 months. with revisions and revisions and revisions na iyon. so now, i can live my pitiful call center life in peace. well, i don't really care if its pathetic or not (just as what some others feel about call centers) just as long as i get to bring home approximately 20k net every month. di ba? try to beat that on a regular desk job. hehehehe. so in the spirit of knowing na din my grade, i can finally post my acknowledgement sa thesis ko. and this goes true to everything and everyone.

Acknowledgment

“It is always by way of pain one arrives at pleasure”

--- D.A.F. de Sade

Finally, my project is through. Donatien Alphonse Francois is indeed correct. This thesis led my way through pain and into pleasure. It is only but right to say the very lease, my heartfelt thanks to the people, sadists and masochists that they are, for their great help in the production of this orgy.

To God, the master planner of my life. Indeed faith can move mountains, even Marquis de Sade for that matter.

To my parents, Rolan and Zeny, for being the best parents ever. Thank you for the emotional and financial support in the research process.

To my friends Bay-viz, Mawen, Kristin, Irene, Marla and Schedar, for being there to push me to write whenever I feel not writing. Thank you for making me realize that I’m not alone in the world.

To my blockmates Piya, Caloy, Oxie Claire, Peng, Nadine, Cherrie, Cara, May and Arolf. You guys are the best!

To Professor Corazon Villareal, for the great advising in the research process.

To Mr. Noel Canlas, my mentor and friend, thanks for the insights you’ve given me from the last 4 classes I had you as my teacher.

To Hector, my best bud, the man of the hour, the light of my day. Thank you for your constant attempts to lecture me on what I should and should not do. Thank you for the time well spent with me, even if half of it was spent arguing over silly things.

And to Donatien Francois Alphonse de Sade, thank you for your perversions and sexual debaucheries, for without you this thesis is non-existent.

I have gone through pain and back, but now, it’s time to feast on this orgy I call my thesis…

torrent sites!

2005-05-10T14:34:00.000+08:00

thanks to grace , i got these great torrent sites! cool girl!

Box Torrents
Anime Stuff
TOrrent Reactor!

hope they can help me with this torrent thing. yehey!

things to download

2005-05-10T09:24:00.000+08:00

doing pethics at work, here's what i have formulated and will be doing in the next few days.

1. kelly clarkson's breakaway
2. fantasia barrino's truth is
3. avril lavigne's nobody's home
4. Lindsay Lohan's Rumors and
5. Over
6. Michael Buble's Home
7. avril Lavigne's Happy ending
8. Jennifer Paige's Sober

Courtesy of Yahoo music for the info

sa alva computer

2005-05-09T17:20:00.000+08:00

nasa computer shop ako ngayon, nagsusurf lang pagkatapos ng trabaho. weird lang, hindi pa ako nagsasawa sa internet e sa trabaho puro internet na ang kaharap ko.

ang tanga tanga ko talaga, bakit ba hindi pa ako mauntog at magising. nandito pa rin ako sa ilusyong ginawa niya sa sa utak ko. alam ko namang walang hahantungan ang bagay na ito, pero bakit ganun, hindi pa rin ako matuto. hindi ko pa rin maalis sa sarili ko na umasa.

sabi nga ng kaibigan ko, ang dami daming possibilities na maaring mangyari sa akin pero bakit ganun, hanggang ngayon, ipinipilit ko pa din ang sarili ko sa isang bagay na hindi kailanman magiging akin. Sana madali na lang na makakalimot sa masasayang mga panahon na kasama mo ang mahal mo, na wala kang inisip kundi siya lang. kaso, sa totoo lang, ang hirap.

tanga ako pagdating sa pag-ibig. mapapatunayan yan nila bayviz. kahit ilang ulit na sabihin nila sa akin na hindi siya karapatdapat, patuloy pa din ako sa pagmamahal ko sa kanya. yun nga e kung matatawag mo pa iyong pagmamahal. siguro pride na lang ito, na sa unang pagkakataon, ay hinindian ako ng isang taong nagpabago sa buhay ko. Masakit lunukin ang pride. sabi nga nung kaibigan ko nung high school,, kung sana lang nakakain yung pride na yan, wala na sigurong taong gutom ngayon.

sa kabila ng lahat ng ito, masasabi kong, ma pride ako talga. hindi nagpapatalo at walang inuurungan. kaso sa panahong ito, sa kanya lang ako sumuko ng lahat lahat. walang halong kiyeme o pag-aalinlangan; handa kong kalimutan ang lahat para lang sa kanya, para sa ngiti niya. bakit pa ba kasi naimbento ang attraction at pag-ibig na ito? nakakainis. kasi naman lahat ng bagay dapat nasa ganitong paraan.

hindi ko alam kung ano na ba dapat ang gawin ko. puro na lang ako ganito. pag-asa sa lahat ng pagsasakripisyo ko para sa kanya, e mahalin niya din ako kahit na kaunti. ang tanga tanga ko talga. hindi ako marunong tumanggap sa katotohanan. haaay.

ang hirap pala ng walang buhay

2005-05-04T20:31:00.000+08:00

Para akong nauupos na sigarilyo sa tuwing uuwi ako ng bahay.
Akala ko dati, madali lang ang trabaho ko sa call center.
Tapos hindi ako mapapagod kasi sasagot lang naman ng telepono;
Aasikasuhin lang ang tawag ng mga 'kano kasi mga bobo sila,
Yun pala, nakakapagod din.

Nang magsimula ako magtrabaho, naramdaman ko na yung hirap.
Ang siste pala, mas nakakapagod dahil di na pwede magwala.

Ayun, tuloy napasubo ako.
Kung sa totoo lang gusto ko nang mag-aral na lang uli.
O di kaya, humilata sa bahay, kaso hindi na puwede.

dahil matagal din akong di nag blog

2005-05-03T18:36:00.001+08:00

mahigit 2 buwan din nag hiatus ang blog ko. ni hindi ko nga siya nababago. ngayon lang. hindi ko alam kung bakit pero hindi ko lang naging feel mag blog. ngayon lang. loser daw ako sabi nina bayviz at tetay kasi tanga daw ako. ngayon lang. may isang paru-paro daw, stereotipo pa. ngayon lang. masarap din pala ang feeling na hindi mag blog ng ilang linggo o ng ilang buwan kasi naman nakakapagod lang. sana hindi ako tamarin. ngayon lang.

the party's aftermath

2005-03-07T12:41:00.000+08:00

officially, i'm 21 years + 1 day. nakakatuwa kasi madami din naman pala nakakaalam ng birthday ko. hindi ko ineexpect na madami ang babati sa akin kahapon. pero kung wala man, ok lang din kasi mas mabuti. pero again, binabawi ko siya, natutuwa ako sa pagbati ng marami. ilan sa mga nakatutuwang messages sa akin:

(1) galing kay Piya, ipinadala sa telepono ko ng 0:00:09 ng 6 mArch 2005:

Haberdey (with smily face)

nakakatuwa kasi siya ang kaunaunahang bumati sa akin sa araw ng birthday. weird pero may kakaibang powers tong si piya na magtext ng mga ganuong oras at magiging unang-unang taong babati sa akin.

(2) text kay Eckoy, ipinadala sa akin ng 1:39 am ng 6 mArch 2005:

oi tanda! Hapy bday! magpakatanda ka na ha! he he!

natuwa ako kasi naalala ako ng kaibigan kong ito. miss ko na makita to e.

(3) galing kay Vanessa, ipinadala noong March 5, 2005:

Belated Happy Birthday.

di na siguro kailangan i explain no?

(4) galing kay Prech, pinadala noong 21:25:52, 6 March 2005:

happy birthday cye!may pandan cake ka sa friendster! (smiley face dito)

nakakatuwa lang. hehe.

at huli (5) ang pinamasaya kong natanggap na pagbati, isang tawag sa akin galing kay eckoy, dakong 8:30 ng umaga:

in a singsong voice: happy birthday spandex boy! happy birthday spandex boy! happy birthday spandex boy!

ilan lang yan sa mga kakaibang nagparamdam sa akin nung bday ko. kaya masaya din ako. really.

happy birthday

2005-03-06T15:41:00.000+08:00

it's my party and i'll cry if i want to.

get it?

how can i say....

2005-03-02T23:12:00.000+08:00

one sentence lang:

ANG LABO MO!

without sounding too agitated and bitchy?

ano ba naman

2005-03-02T09:40:00.000+08:00

sa totoo lang, naiinis ako. hindi ko alam kung ano na naman ba ang pumasok sa kukote nitong kaibigan ko at may kakaibang mode na nanan. akala ko ok na kami, balik sa normal yung pagkakaibigan namin kaso ayan na naman, hindi ko alam kung paano siya i reach out uli. seryoso, hindi ko na alam.

Fine time

2005-02-27T22:02:00.000+08:00

Kahit mabigat ang pakiramdam ko ngayon, pinilit ko pa ring sumulat sa blog ko. pamparelieve man lang ng stress. natapos ko na din sa waka yung apat na slide shows na gagamitin ng group namin nina Bayviz, LiYan, Mel at Ninoy sa STS. ok naman siya pero sobrang simple lang yung ginawa ko para hindi hassle pag dating na ng reporting. natapos ko na din yung first phase ng thesis revision ko, at magpapasa na ako ng draft nito by thursday kay Ma'am Villareal. medyo late na nga ito kaso oh well, wala ako magagawa kasi naman sa nangyari sa akin this past week, medyo draining talga siya. pero ok lang, kasi madami naman ako natutunan sa mga pangyayaring iyon. masaya na ako ngayon, naka move on na kung baga. pero aminin ko, mahirap yung pinagdadaan ko ngayon, ito yung panahon na ang sarap magmahal pero wala na yung mamahalin mo kasi nagising ka na sa katotohanang hindi naman talaga kayo sa isa't isa. basta ganun na lang. masaya ako na hindi. but i'm surviving. kailangan e.

naaliw nga din pala ako sa bagong (bago nga ba) kanta ni Christian Bautista. yung kailan pa ma'y ikaw. medyo nakakarelate lang ako ng kaunti siguro sa kanta. ito yung chorus nung kanta:

"laging ikaw ang nasa isip ko
ang buhay ko ay para sa 'yo
tanging ikaw lamang ang iibigin
kahit sa oras ng pagtulog ko
ikaw pa rin ang panaginip
at kahit na kailan pa ma'y ikaw pa rin"

pinaninindigan ko yung sinasabi ko kay schedar, bayviz, kristine at LiYan, i believe in serendipity pa rin.

balak ko din maghanap ng matutuluyan sa april kasi yay! magsisimula na ako magtrabaho by then. tapos mag aaral pa ako. so kailangan ko yung medyo malapit sa school at work sana. e yung bahay kasi namin, kasi naman, bundok kung bundok ang layo. sana may makita akong murang apartment. nagpapatulong nga ako sa paghahanap kay Caloy, kaso mukhang busy yung tao, di ko na lang muna iistorbohin.

speaking of work, kailangan ko na nga pala magpasa ng mga requirments for my work. two weeks before dapat matanggap na nila yun. march na, malapit lapit na din yun

MAlapit na bday ko. magpapaalam na ata talga ako sa kabataan at mag hehello na sa pagiging gurang. masarap yung feeling pero nakaka ba pa rin.

matutulog na ako. ilang oras lang din ang itinulog ko mula kahapon. bahala na si LiYan sa part niya sa STS ang tagal kasi e.

post hell night thing

2005-02-25T13:34:00.000+08:00

katatapos lang ng hell night ng org kong UP UGAT last night. i must admit, it was one of the better days ng org namin. last night was also one of my better days these past few nights. i may say i actually had fun, eventhough deep inside, i was hurting. buti na lang at nadyan ang kaibigan kong sina schedar bayviz at kristine, wala nga lang ang aking bestfriend liYan. (sana magaling na siya by now)
i've finally reached out to somebody, and i find it really really nice and warm inside. i'm making small but sure steps in creating a change in me. i'm happy with it and i hope somebody else is.

on a sidenote:
HAPPY BIRTHDAY IRENE FE NAGAR!

forgiveness

2005-02-23T00:20:00.000+08:00

that is all i ask of you.
i've done you wrong,
and i finally realized
that i'm selfish.
i'll change for you,
for me, for everyone
i just hope you'd find
it in your heart to forgive me.

farewell (a monologue)

2005-02-18T00:27:00.000+08:00

i'm not sure you ever read this, nor even know of its existence. In the long winding road of our lives, we have known each other for quite sometime. We have shared the sweetest memories together and that memory would remain in my heart and my mind forever. Thank you for the glorious days that we've spent together. Thank you for sending the mixed signals that we have been exchanging for a while. I know wherever you are right now, you are happy, and that's what is important right now. Your happiness.
Consider this as my farwell, my two weeks notice. I'm saying goodbye not to the great person that you are but rather, i'm bidding goodbye to my illusion that once in my life, I felt loved and have loved. Believe me when i say this, it's much better to keep the distance rather than to fall helplessly, obsessively in love with another. no matter how futile life can be at times, i'm glad that for a while, i've spent it with you. Life is short, that's a proverb worth remembering. And in the shortness of life, there we can find the blissful experiences the world has to offer. so now i put this demarcation between us, as a sign of my re-awakening to the reality that in life, nothing is permanent and that in every circumstance that the world has given us, we must enjoy it to the very best 'til it lasts. and now, i'm enjoying my new-found life, as it regurgitates since it sank in my loins after i have met you. i'm enjoying being alone and actually be happy about it.

post-valentine "post"

2005-02-15T11:45:00.000+08:00

loveless ako kahapon. kahit naman hindi velentine's day, wala rin akong lovelife. kung buhay nga wala ako, love pa kaya. hindi naman big deal sa akin iyon. kasi sa totoo lang, masarap maging single. ika nga sa text message na pinadala sa akin ni Pat nung saturday:

"It's tough to be single in this world where everybody expects you to be with somebody. But staying single is not about having no choice, rather, it's an oppurtunity to make intelligent choices".

di ba totoo naman?

when everything seems not so nice

2005-02-10T22:58:00.000+08:00

Nakakapagod itong araw na ito. Narealize ko, mahigit 14 hours na ako wala sa bahay. Mga 6:30 pa lang, umalis na ako, para just in time makapasok ako sa CL 132. Kaso hindi pwedeng walang traffic. Bwiset kasi e, nagtaas na ng presyo ang North Expressway kaya madaming mga people ang umaatras kasi sobra mahal. biruin niyo, dating P2.00 lang from Balintawak to Valenzuela exit, ngayon, tumataginting na P42.00 na. grabe. maganda nga ang kalsada, butas naman ang bulsa mo.
kahit na maaga ako umalis kanina, late pa rin ako dumating, mga 10 mins. naiinis pa naman ako pag late ako sa klase.
napanood ko na din yung Dreamboy, kasi wala na yung A Very Long Engagement sa Sm North. Mahaba kasi yung break ko kaya naisip ko na magpalipas na lang ng oras sa sinehan. ok naman yung konsepto nung film, mejo nagiging bland na nga lang ang acting ni Bea Alonzo. hindi tulad dati, maayos pa. sabi nga ni bayviz, halatang inaral yung script, hindi kasi natural yung dating. kaya ayun, para tuloy siyang si jacklyn jose, monotonous ang boses at acting.
Nagkausap na din kami ni LiYan ngayon, loka loka yun, kinailangan pala niya ng driver kahapon, hindi man lang tumawag. sinugod kasi sa ospital yung pamangkin niya. E alam naman niyang buong araw lang ako sa bahay. pwede ko naman siyang ipagdrive. gaga talaga yun. pero anyways, at least ok na siya.
matagal din kami nag usap ni bayviz, naglakad lakad sa may shopping at tumambay sa waiting sheds ng SC at ng CS. malakas kasi yung ulan. at syempre, bago ako sumakay ng jeep na patungong SM north, hinintay muna namin na may dumaang sampung jeep na patungong dun saka ako sasakay. Tapos may kung anu-ano pang mga conditions yung binigay niya. yung lolo na hindi makababa, yung 3 baklang maiingay, yung lalaking nag-iisang bumaba, yung may dalang supot ng sm at mercury drug. nakakabaliw pero nangyari lahat iyon. seryoso. nakakatawa nga, parang coincidence na makita ko lahat yun habang papauwi.
natuwa ako, nangamusta si _________ sa akin ngayong gabi. nice work!

bittersweet touch

2005-02-09T21:48:00.000+08:00

i could not ask for more......
than you beside me, sipping your
hot coffee as we stroll along
the lines of the trains.
with your smile and your touch,
i could see forever in the tracks.,
my space becomes yours and i,
feeling the most heartwarming feeling,
fleetingly say,
thanks for being there, though
you are never here.

things to be thankful....

2005-02-09T10:15:00.000+08:00

1. Hindi pala masyadong delikado yung operation ng nanay ko sa friday (na hindi din natuloy kasi wala daw anaesthesia --- weird, di ba dapat anaesthesiologist---- sabi nung attendant). wala din daw hihiwain sa kanya. kaya lang daw siya papatulugin kasi medyo maselan nga yung ipapasok na instrument sa kanya. yung procedure daw e aabot lang ng at least 10 mins. tapos 2 hours of sleep ok na. buti naman kasi medyo kinakabahan ako sa mga gagawin sa kanya.

2. Kahit papaano, maayos na ang structure ng thesis ko ngayon. wala masyadong naging problema sa pagdedefend lst thursday kaya ok na siya. revise revise na lang ang dapat kong gawin.

3. i'm still surviving. with everything.

4. sa araw. sa buwan. at sa mga bituin.

5. sa laptop ko ngayon. dahil sa awa ng kalikasan, mag 2 years na ito, hindi pa siya nasisira. at sana hindi na nga ito mangyari.

6. sa cellphone kong akala ko sira, pero hindi pala. yung may hawak pala yung may sira sa ulo.

7. sa mga kaibigan kong sina mawen at bayviz. kasi wala lang.

8. nakapasa ako sa first exam sa sts. with kinda flying colors!

9. sa mga aso kong si beaver, cutie, chow-chow, viva, tisoy, bubuwit, puppy, at bamboo.

10. madami akong na download na kanta kahapon. masayang masaya ako.

11. nakausap ko si _____ sa telepono kani-kanina lang. nag-away kami kasi nagpapaka isip bata na naman daw ako, pero at least nagkaayos kami bago namin ibaba yung telepono. thank you 24/7 and PLDT for your great work!

12. i'm happy and i'm still alive.

on pseudo-relationships

2005-02-09T01:02:00.000+08:00

The "parang kayo, pero hindi" stage.
Pseudo-relationships. Pseudo-boyfriends. Flings.
Almost like a relationship, but not quite.
Puwedeng may verbal agreement, puwedeng wala.
Walang pormal na ligawan na nangyari. Hindi kayo
mag-dyowa. Pero sa kilos niyo, sa mga sinasabi
niyo, parang kayo, pero hindi.

This kind of "relationship" can happen at
different stages for different reasons. It can
also happen before a relationship, iyong pareho
kayong nakikiramdam. Possible din na ayaw niyo
munang mag-seryoso kaya kunwa-kunwarian lang muna.
Testing lang. Puwede ring hindi puwedeng maging
kayo kasi isa sa inyo --usually the guy-- may
ka-relasyon na. Kaya habang hindi pa siya
nakikipag-break doon sa girl (sabi niya
makikipag-break siya soon pero di naman niya
ginagawa), wala muna kayong relasyon para nga
naman hindi siya nangagaliwa kasi "hindi naman kayo."

This pseudo-relationship stage, for a time, can be
fun. Lalo na kung naghahanap ka lang naman ng
"kalaro." Pero huwag ka lang mag-e-expect na may
patutunguhan kayo kasi wala talagang
kasiguraduhan. So bakit ang daming nagse-settle sa
ganitong set up ganoong hindi naman sigurado kung
may patutunguhan?

Iba't ibang dahilan. Puwedeng for fun lang.
Puwedeng "buti na iyan kesa wala" or puwede na
iyang "pantawid-gutom." Meaning, habang wala pa
iyong the real thing, doon muna sa kunwa-kunwarian.

For those who are not in a serious relationship,
they would think that pseudo-relationship is
better than no relation! Aminado naman ako na once
upon a time, may mga pseudo-relationships din ako.
My rationalization, "okay na iyun, kesa wala." Ang
habol ko lang naman, iyong kilig feeling. Iyong
merong nagtatanong kung kumusta araw ko. Iyong
merong ka-cuddle sa beach outing. Iyong kapag
tumunog ang cellphone, mapapangiti na ako dahil
alam kong galing sa kanya ang message. Iyong
merong laging kasama. Habang wala pa ang the real
thing, puwede na itong pagtiyagaan. But then I
learned that although it was only a
pseudo-relationship, the emotions were real. And
usually, in this kind of set up, ang babae lagi
ang lugi.

Una, you can't ask him to commit. Since it's not
really a relationship, you can't demand commitment
from your partner. Ano ba kayo? May "K" ka nga ba
magpasundo ng hatinggabi? Ano ka ba niya para
magselos?

Pangalawa, what if you fall deeply in love with
him? Baka nag-a-assume ka lang na mahal ka rin
niya. even if you are dying to tell him you love
him, you can't. Because you're not sure if he'll
like it. Baka mapahiya ka lang.

Pangatlo, what if you become attached too much?
What if you have invested all your emotions and
this man hasn't? What if you remain faithful to
him, not entertaining other!

Isa pang downside ng pseudo-relationships, it is
fleeting. Unlike in a serious relationship, hindi
mo alam kung saan ka lulugar sa isang
pseudo-relationship. Wala kang pinanghahawakan.
kasi sa pseudo-relationship, there is no "us."
Meron lang "you and me," hindi "us."

Buti sana kung pseudo-pain din lang ang
mararanasan mo. Kaso, hindi eh.

Ang hirap, ano? Pero puwede naman maiwasan ang
pain eh. Puwede naman na hindi mo muna isipin ang
future and just enjoy the feeling, without
thinking of the consequences.

But if you are certain that you are going to hurt
yourself in the process, kailangan mo mamili.

When I was younger and in a pseudo-relationship
with an unavailable guy, a friend told me, "Sige,
kung ayaw mong magpapigil, bahala ka. Magpakasaya
ka. Pero huwag kang iiyak-iyak pagkatapos, dahil
tatadyakan kita."

Ang bottom line lang naman, kung magpapasaya sa
iyo, gawin mo. Ihanda mo lang ang sarili mo sa
consequence. Dahil ang "parang kayo pero hindi"
stage ay bihirang nagiging totoo.

sana nga kahit papaano mayroon magkatotoo. hopeful
pa rin nman ako for happy endings.

any comments?

of dreams and lovelifes

2005-02-08T14:54:00.000+08:00

odd enough, i've been having the same dreams for at least 3 nights straight. here's the scoop: ____ and i are walking in a long hallway and _____ is walking backwards while the we just walk forward. its like ______ is walking backwards so that while we walk, we are always looking at each other's faces. weird. its a funny thing coz in the dream i can hear _____ vividly say that as long as we are walking _____ will continue to look at me and not stop until i say yes. i don't know what that 'yes' would mean or whatever, but i guess it has something to do for my tomorrow; our tomorrow. i'm way too much in cloud 9 right now. i guess my friends will kill me now for this.

monday blues

2005-02-07T10:40:00.000+08:00

It's monday again, and i'm glad to say that i'm not at all feeling blue. In fact, I'm actually looking forward to a great week. I've no early morning class today. Sir Jimmy's out on administrative duties for the next UP Diliman Chancellor. Thesis break too. Finally read a synopsis for "Pinaglahuan," a requirement for a class. STS' first exam results will be posted today, let's cross our fingers. Tomorrow, i'll be off to Makati for the medical check up for work, then after that i'll meet up with _______ (if i can persuade _____ to) and maybe grab some lunch or if its kinda late, even dinner. Wednesday, it's Chinese new year and i'll try to persuade LiYan or Zyvi to go to Ongpin and maybe hope for some bargain Asian DVD's at Mei-Ah and watch some dragon dance, plus hopia and mooncake at Eng Bee Tin. The hopia there is surely to die for. Thursday, probably spend sometime for my schoolwork and possibly meet up with Ma'am Villareal for thesis advising. Friday, am hoping to cook some dinner for my friend who failed to sleep over last weekend at my place. Saturday, _______ gets to become a reporter again, three cheers for that!

ano na ang latest?

2005-02-06T19:19:00.000+08:00

Paano mo ba malalaman kung nagmamahal ka na? Malalaman mo ba ang kaibahan ng pagkakaroon ng concern lang bilang kaibigan at sa pagmamahal ng higit pa doon? Mahirap bang magmahal? Mahirap bang pagsabayin ang pagiging kaibigan at pagiging boyfriend? Ano ba dapat ang mauna?

Ang daming tanong, sana may kasagutan itong mga ito.

Naiinis ako!

2005-02-05T21:11:00.000+08:00

Naiinis ako ngayon dahil sa mga rasong ito:
1. Hindi matutuloy ang kaibigan ko dito sa bahay, kasi may dapat pa daw siyang tapusing lay out para sa school paper nila. Argh! (pahiram ha!) Sana next week ok na siya para masaya saka may utang pa ako sa kanyang dinner e.
2. bakit kailangan sa nanay ko pa mangyari ang ganitong bagay. Sa biyernes, nakaschedule siyang i opera (minor lang naman daw pero patutulugin siya) sa mayoma niya. Kailangan na daw i biopsy yung polyps para madali na daw maagapan yung problema. Sabi ko sa sarili ko, bakit nanay ko pa. Pero siyempre, wala naman ako magagawa kung kagustuhan ng Diyos yun. inassure naman kami ng doktor na wala naman daw magiging problema dun. makakauwi daw agad ang nanay ko.
3. nawawala pa rin si LiYan! (ang arte! ayaw pa nung original speling, naglulumandi kasi e.) Nasaan ka bang babae ka? tinatawagan kita kanina pa, walang sumasagot sa telepono niyo. kung kailang nawalan pa ako ng credits sa cellphone ko saka ka naglaho. nakakainis ka talaga.
4. Gusto ko ng pistachio or caramel ice cream kasi inubos ng kapatid ko yung stock namin sa bahay. buwiset.

Pag gusto, may paraan, pag ayaw may dahilan

2005-02-05T16:09:00.000+08:00

ito na marahil ang pinakagustuhan kong linya sa kaibigan kong si Eckoy. Totoo nga naman, kung talagang gusto mo, gagawin mo kahit ano mangyari, pero kung ayaw, saksakan ng dami ng rason at dahilan kung bakit hindi pwede.

kagagaling ko lang ng South woods Laguna, at na realize ko na hindi naman pala ganun kalayo ang lugar na iyon mula sa amin sa Novaliches. Isang Fx lang ang layo mula Ayala, at nanduon ka na. Naimbitahan ako ng kaibigan ko na matulog sa kanila dahil namiss na namin kuno ang isa't isa. Hindi rin naman ako nagsisi na nagpunta ako dahil nag enjoy naman kami. Yun yung enjoyment na gusto ko - yung kuwentuhan lang magdamag, walang halong alak at yosi (pareho kasi kami galit sa usok e) nakatulog pa ako ng mahimbing. kakauwi ko lang at mukhang siya naman ang makikitulog mamaya dito kasi manggagaling siya sa isang coverage sa forbes, at wala na siyang makukuhang sasakyan papauwi sa kanila. kaya ayun. sana nga, makatulog siya dito kasi namiss ko na tong kaibigan kong ito, ilang buwan ko na din siya hindi nakasama at sa wakas, may panahon na kami para sa isa't isa. OO Hec, pagnabasa mo ito, sasabihin mo na naman na ang drama drama ko sa buhay. hahaha.

Dahil sinisipag mag blog....

2005-02-02T08:50:00.000+08:00

Oo, kakaiba ito. sinisipag akong mag blog. sa dalawang blog ko, yung public at yung semi-private (kasi naman, wala naman talagang konsepto ng privacy sa net) blog ko, araw-araw kong nauupdate. siguro sensyas ito na madami na akong gagawin na nakabinbin.

Natutuwa ako sa kaibigan kong si Mawen. Feeling ko, lalo kaming naging mas close at open (wow very contradictory) sa isa't isa. Kasi naman tong si ____ e, bakit pa nagpakita. may biruan nga kami ni Mawen, so happy together daw kami, si Lianne at Osmond. kaso ako daw si Kris at siya naman daw si Eric. pero hanggang ngayon, hinahanap pa rin namin ang Hugh Dakma namin, with all the baduy underwear. Geez, sana hanggang biruan nga lang ito. nakakatakot.

totoo nga din yung sinasabi ni Mawen, ngayon alam ko na talga, ibang klase pag tinamaan ka ng mabigat sa isang tao. yun yung tipong hindi mo na maiisip yung sarili at ang gusto mo lang e sumaya siya. Mawen, sana nga maging masaya tayo no? hehehe

These Are The Moments -- Edwin McCain

2005-02-02T01:39:00.000+08:00

Lying here with you,

Listening to the rain.

Smiling just to see,

The smile upon your face.



And these are the moments,

I thank God that I'm alive.

And these are the moments,

I'll remember all my life.

I've found all I've Waited for,

And I could not ask for more.



Looking in your eyes,

Seeing all I need.

Everything you are,

Is everything to me.



And these are the moments,

I know heaven must exist.

And these are the moments,

I know all I need is this,

I have all I've waited for,

And I could not ask for more.



I could not ask for more than this time together,

I could ask for more than this time with you.

Every prayer has been answered,

Every dream I've had's come true.

Right here in this moment,

Is right where that I meant to be.

Ohh here with you, here with me.



Ohh hoo.

Yeah

Oh Yeah



And these are the moments,

I thank God that I'm alive.

And these are the moments,

I'll remember all my life.

I've got all I've Waited for,

And I could not ask for more.



I could not ask for more than this time together,

I could ask for more than this time with you.

Every prayer has been answered,

Every dream I've had's come true.

Right here in this moment,

Is right where that I meant to be.

Here with you, here with me.



I could not ask for more than the love you give me,

Cause it's all I've waited for.

And I could not ask for more.



More.

Uh huh uh.



And I could not ask for more.

pag-asa

2005-02-01T01:47:00.000+08:00

Sa may upuan,
tayo'y magkatabi.
Hindi nag-uusap,
ni hindi nakatingin,
hawak mo ang iyong
telepono, diwa'y
naglalakbay, habang
ako'y nananamlay, nagmumuni
nangangarap, umaasang
sa muling pagharap natin,
matapos ang lahat ng
dapat gawin,
tayo'y magkakasama pa rin.

salamat sa iyo.

2005-01-29T22:28:00.000+08:00

salamat kagabi.
totoo ang sinabi ko,
kagabi ng tayo'y humihimbing,
sa ilalim ng mga bituin,
sa iyo ko lang,
naramadaman ito.
kaso, kung hindi
ka lang komplikado,
kasama na siguro ako
sa siyam na pung pursyento
mong pinanghahawakan.

isang nakakatawang Scene

2004-12-31T15:08:00.000+08:00

From So Happy Together

Lianne (Kris Aquino): Bakit ka naka fuchsia pink? Para kang bakla!

Osmond (Eric Santos, este Eric Quizon pala, hehehe Salamat kay Milky) : Eh bakit bakla naman talaga ako ah.

Lianne: Eh yun na nga e. Bakla ka na nga, naka pink ka pa. Napaka redundant mo naman.

Why I went to see the Film Festival

2004-12-30T13:29:00.000+08:00

I already saw 5 out of th 8 contenders for this years Metro Manila Film Festival. I watched the first two - So Happy Together and Sigaw last Tuesday with my Mum and my sister and our househelp, the next three, watched it last Wednesday - Mano po 3- My love, Enteng Kabisote, and Aishite Imasu 1941 with Mawen and Bayviz. Admittedly, these movies sort of redeemed the dwindling life of local cinema. Will try to comment on these films in the future.

Right now, i'm still debating if i would go play badminton with my friends or not.

New Year's day is fast approaching, i hope something new happens.

Random Thought for the Day

2004-12-24T01:37:00.000+08:00

The test of a first-rate intelligence is the ability to hold two opposed ideas in the mind at the same time, and still retain the ability to function.

F. Scott Fitzgerald (1896 - 1940)

Pamasko mula sa Blogger.com

2004-12-24T01:27:00.000+08:00

Hay naku, kapag sinusuwerte ka nga naman.

Katatanggap ko lang ng sulat mula sa people na nagpapatakbo ng server na ito. Nakakainis, kasi after almost 5 months of no reply sa mga queries ko regarding sa retrieval ng old blog ko, aba, kasasagot lang sa akin.

Sa haba ba naman ng hinintay ko, marahil dapat lang di ba na maging maganda ang response ng mga taong iyan. But no, kahit na ilang buwan pa ako maghintay, isa lang ang maisasagot nila. Hindi na daw maibabalik yung dati kong blog.

Kakainis talaga. Paano ba naman, yung blog kong iyon, halos 2 taon ko nilagyan ng mga kung anu-anong mga bagay. Tapos all of a sudden, mamawala na lang yung na parang bula. Ni hindi ko nagawan ng back up man lang. Naroroon sa blog kong iyon yung mga dati kong naisulat na kuwento, mga random thoughts. Nakakapanghinayang.

Pero sa kabila ng lahat, ok naman din ang nangyari (kahit kaunti) dahil burado na lahat ng mga incriminating evidence na maari kong ikasira hehehe. Kung dati rati, ang blog para sa akin ay isang online diary, meaning private lang, ako lang ang nakakaalam, ngayon kasi iba na. Hindi ko naman sinasabi na naiirita ako sa pagiging public ng blog ko dahil sa totoo lang, wala namang konsepto ng pribado sa internet. lahat may kaya pumasok at mikabasa.

Nakikita ko rin iyong pagbubura ng blog ko bilang isang hudyat sa panibagong siglo sa buhay ko. Hindi ko lang malubos maisip kung bakit nabura yun in the first place.

1 araw na lang pasko na, ang ganda talaga ng pamasko sa akin ng Blogger.com . Grabe.

bagong balat, parehong lamang-loob

2004-12-21T01:27:00.000+08:00

oo, bago na muli ang itsura ng blog ko. pero sa totoo lang, pareho lang din naman ang laman at magiging laman nito sa mga susunod na mga panahon.

Ngayong taon lang talagang ito na hindi ko maramdaman na pasko na naman. dati rati, as early as november, ramdam ko na ang galak ng kapaskuhan. Pero ngayon, parang ordinaryong araw na lang ang December 25 sa akin. Siguro marahil may dinadala pa rin ako na hindi ko maalis sa dibdib ko. ewan. sabi ko nga kay Mawen, hindi ko na iisipin ito, kasi naman, ako lang ang nahihirapan at nasasaktan.

Maligayang bati sa iyo. Pasko na naman, panahon ng saya at tuwa. Sana kung mayroon ka mang kasiyahan, sana nama'y bahagian mo ako. Para masaya din ang Pasko ko.

Milky Lights Our Way

2004-12-17T23:26:00.000+08:00

Milky Lights Our Way, originally uploaded by psychicpants.

Tama na ang gulo at sakit ng ulo, sino ba itong nagmamaganda sa lantern parade? Salamat kay Paolo sa picture.

Pag-alala sa nakaraan

2004-12-17T23:13:00.000+08:00

Nakakalungkot.
May kaibigan ako na matagal-tagal na ding hindi nagpaparamdam sa akin. Hindi ko alam ang nangyari sa kanya o kung anu man, basta ang alam ko, naglaho na lang siyang parang bula sa harapan ko. Minsan tinatanong ko sa sarili ko, bakit nga ba ganun ang mga tao, hindi na marunong makuntento sa isang bagay. Kailangan lagi na lang may makukuha. Kailangan na lang maging parasite tayo sa isa't isa. Totoo nga siguro ang kasabihan, wala nang altruism sa mundo. lahat na lang may kapalit. Pati yata sa pagkakaibigan. Yung tipong kapag may nakita kang mas mapagkukuhanan mo ng resources, dun ka, balewala na lang yung mga iiwan mo sa ere.
Parang ito yung kaibigan ko nung panahon na kinailangan niya ng tulong. feeling niya tuloy nag-iisa siya sa mundo, walang may gustong tumulong sa kanya. Hindi ko naman siya matulungan dahil alam kong siya at siya lang ang makalulutas ng mga problema niya. Dati rati, lagi siyang groupie. Hindi mo magawang mahiwalay sa group. Para bang wala na siyang identidad kapag nahiwalay siya. Pero ngayon, balita ko, nag-iisa na lang siya sa buhay niya, hindi na muli nagpaparamdam.
Ayoko ng ganitong sitwasyon. Napaka ideyal nga kung iisipin, pero mas makakabuti ng husto kung lahat ngayon ay magkasundo. Hindi lang dahil sa Pasko, kundi dahil na din sa gusto ng bawat isa. Mahirap ang magulo ang buhay. Parang ipo-ipo na pilit kang hinihila pabalik sa gitna, walang katapusan ang pag-ikot at hirap. Hindi ko alam kung ano na, pero sana, sa kaibigan kong matagal ko nang hindi nakikita, sana masaya ka.
Pasko na pala, hindi ko pa namamalayan. Matabang ang diwa ngayon, lalo na at patuloy ang sakit na nadarama ko. Ayoko sana matapos ang taon na mayroon pa nito, pero mukhang hindi yata matutupad ang balak ko. Pero hindi pa rin ako nawawalan ng pag-asa. Wala e, tanga talaga ako. masyadong martyr sa mga bagay-bagay.

Sakit

2004-12-16T23:08:00.000+08:00

Matagal tagal na din ako hindi nakakapag sulat dito sa blog ko. Hindi naman dahil masyadong madaming ginagawa kundi dahil na din madami akong mga nararamdaman at gustong isulat na hindi pwedeng basta basta na lang isulat dito. Aminin ko man o hindi, public na din itong blog ko. Marami nang nakakabasa na may mga bagay na dapat mo munang salain bago mo maisulat. Kaya ayun, mas napapadalas ako sa pagsulat sa private blog ko, yung tipong sobrang private na ako lang ang nakakaalam. Alam ko na medyo mahirap sarilihin ang mga nadarama ko, ngunit ito lang ang tangi kong alam na paraan para hindi ako masaktan.

Oo, marunong din akong masaktan. Mukha lang matigas ang mukha ko sa mga bagay-bagay, pero gaya ng lahat, tao din ako, marunong tumanggap ng kasakitan. Hindi ko maintindihan kung bakit ako nagkakaganito, dati-rati, kaunting panahon lang ok na ako. Pero bakit ngayon, parang ang hirap lunukin ng mga nangyayari sa akin. Siguro ganito nga talaga ang mararamdaman kung ang isang importanteng bagay o tao o hayop o kung anuman ang mawala sa iyo ng hindi mo alam kung bakit ito nawala. Minsan tuloy, naiisip ko na ako siguro ako ang may kasalanan kung bakit unti-unti na lang nalagas ang koneksyon ko sa mga bagay-bagay. Kaso kahit na anong pag-iisip ang gawin ko, wala naman akong alam na nagawa kong masama, namumuhay lang ako na naaayon sa prinsipyo ko.

<>Naalala ko na lang tuloy yung sinabi ng matalik kong kaibigan na hindi ko na nakakausap dahil busy na siya sa pagiging nurse sa isang ospital sa Maynila, “May mga bagay na ukol sa iyo. Pero kung hindi talaga para sa iyo iyon, unti-unti iyong mawawala sa iyong paligid na parang mga buhangin na tumatapon sa pagitan ng mga daliri mo.” Marahil tama nga itong kaibigan ko, may mga bagay na hindi nararapat. Tulad ng pagkakaroon ng girlfriend o boyfriend (parang Marla), o yung maging payat, kahit na din sa mga nagiging kaibigan mo, pati na rin yung pagjebs mo araw araw. Masakit man talaga isipin, kailangan nating tanggapin na ang mundo ay hindi humihinto. Lagi itong gumagalaw kasabay ng pag-usad ng buhay ng bawat indibidwal na nilalalang na namumuhay dito. <>
Bagamat masakit sa damdamin, masarap pa rin mabuhay. Ika nga ng ni Roberto Benigni sa kanyang pelikula, « Life is Beautiful ». Nasasaatin na lamang iyon kung makikita natin ito ng gayon.

Kung Bakit Walang Magawa Tuwing Semestral Break

2004-10-17T01:04:00.000+08:00

Supposedly, dapat masaya ako ngayong sem break. Hindi ba dapat ganoon naman? Yung wala kang iniintinding requirement na hindi pa natatapos, yung mga exams na takot kang bumagsak, yung init ng ulo ng professor mo sa iyo na hindi mo naman alam kung bakit mainit ang dugo niya sa iyo, saka yung gumusing araw-araw na pipilitin mo ang sarili mo bumangon at pumasok sa eskuwela.
Kaso ngayong sem break, break din lahat ng bagay sa akin. Break ang klase, ang mga assignments, papers at kung anu-ano pang mga requirements, sa allowance araw-araw pati na sa buhay.
OO mukhang ganito na yata ang buhay ko. Kapag walang pasok, wala din akong buhay. Marahil siguro natutunan ko na ding mahalin ang schoolwork, kaya ganun na lang ako kalungkot tuwing mababakante ako. Kausap ko nga si Mawen nung isang araw, sabi ko na naiinis ako kasi wala akong ginagawa sa ngayon. natural niyang sinabi sa akin na ang yabang ko naman. kaso ganun talaga, parang hinanap na ng sistema ko yung may ginagawa sa araw-araw. Kahit ano. basta kumikilos ang katawan ko.
Pero ngayon, since sem break, hinto lahat ng mga gawain ko. Pati pag-bloblog hinto na rin. kaya ngayon lang ako nag update. since wala din naman ako iuupdate dito e. siguro pag dating ng second sem, may masasabi na ako.
Speaking of second sem, lumabas na yung CRS results. ito so far ang nakuha ko,
CL 132 kay Gemino Abad
CL 199 kay Ma'am Villareal
Film 110 kay Anne De Guzman
French 40

Kamalas malasan, hindi ako nakakakuha ng sts na gusto kong slot. nakuha ko yung 5:30 to 7 na oras e ang hirap nun. ayoko nga. i'm still hoping na makuha ko sa second round yung sts slot na gusto ko. i will it to be so. hehehe

Marla, supahstar diva!

2004-10-07T20:19:00.000+08:00

Marla, supahstar diva!, originally uploaded by Dive-person-thingy.

katulad nung sa blog ni piya: MARLA! ANO BA YAN!

Le fin de la semestre

2004-10-05T14:45:00.000+08:00

ayon sa kalendaryo, 4 na araw na akong tapos sa semester ko. sa schedule ko, tapos na din naman na. pero bakit ganoon, hindi ko pa rin maramdaman ang tapos ng semester? dahil na rin siguro na hindi ko naramdaman ang semester ko na nagsimula. sa totoo lang, walang nagyari sa akin ngayon sa semester, kung meron man, ayun, kaunti lang. andun yung lumala ang sakit ko sa likod dahil paiba-iba ang isip ng panahon ngayon. naduon ding pumasok ako sa klase para uminom lang ng vodka at kumain habang nag didiscuss sa room ng prof (na enjoy naman hehehe). yun lang naman.

nakausap ko din sa through email si Sir Wendell, nakakamiss din pala iyon kahit ganuon. haaay, nakakamiss yung pag daan mo sa corridors ng fc, lagi kang makakasalubong na tao na pagkatapos ninyong magkita mahihiya ka na sa ibang taong kasabay mo na naglalakad kasi kung anu-ano ang sasabihin ni Wendell tungkol sa iyo. yun nga yung masaya at nakakamiss e. hindi mo makuhang mainis ni mainsulto sa kanya. 3 taon pa daw siya sa australia, sayang nga e, ni hindi ko siya makikita sa pagtapos ko ng kolehiyo. masasabi ko na madami ako natutunan sa kanya kahit hindi sa loob ng klase kundi sa buhay-buhay. sayang nga wala siya sa peyups ngayon.

Hypertext Hyperizons etc. etc. etc.

2004-09-29T11:51:00.000+08:00

May tinapos akong paper ngayon, yung tungkol sa hypertext fiction na ginagamit yung text ni John Barth na "Click". Sa totoo lang, pangatlong revision na ito since last week. Hindi ko alam kung maayos na ba yung paper na ito o hindi. Ito kasi yung first time na mapag-aralan ko yung konsepto ng hypertext. Salamat nga pala kay Vlad sa papel na ginawa niya tungkol sa e-zines, etc. Malaki ang naitulong niya upang maihulma ko ng maayos yung framework ng papel ko. Bali ganito. Ang konsepto hypertext ay halaw sa kaisipan ng teknolohiya ng internet at multimedia. Sa hypertext fiction, ang bawat salita na nakalagay sa multimedia (i.e. computer monitor) ay maaring i "click" at ma-i link sa ibang pages sa internet. Hyperlink ang tawag sa bawat connection ng mga salita sa web page. basta, magulo siya ng kaunti pero sana sa papel ko, hindi ganito kagulo.

Splash of a Drop of Water in an Empty Bucket

2004-09-26T07:07:00.000+08:00

It's been a while since i last updated my blog. It's not because I don't have the time but I just didn't feel like updating. Lately, all I do with my blog is stare at the screen, thinking of what to enter but no one bit does my mind work. I don't know if it's caused by the near end of classes that I am into haggard mode eventhough there isn't anything to be haggard about. I finished most if not all my requirements as early as last week, yet, I still feel the rush of panic everytime this time of the semester comes. Maybe this is what Piya often calls mechanisation of everyday life. I thought that everyday was a new experience but as of the moment, I'm beginning to doubt whether that's true or not. I have yet to experience life outside the box. Harsh.

Paghinga ng Sama ng Loob

2004-09-20T23:27:00.000+08:00

Angst mode na ito.

Marami siguro ang magsasabi na ginagaya ko na lang ang estilong ito sa pagpapalabas ng sama ng loob. Puwede ring sabihing ang arte arte ko o di kaya ang drama ko sa buhay. Pero sa ganitong paraan ko lang mailalabas ang sama ng loob ko sa mga bagay bagay. Minabuti ko nang gawing anonymous ang mga bagay bagay dahil sa totoo lang, ayoko ng gulo. Gusto ko lang masabi sa blog ko kung ano ba talaga kuya. Ito na.

Sa iyo Y, hindi por que feeling mo magaling ka na sa lahat ng bagay ay dapat magustuhan na kita. Feeling mo naman na malaking kawalan ko ang hindi mo pagturing sa akin bilang kaibigan. Wala akong pakialam sa iyo, wala ka rin namang pakialam sa akin kaya amanos na tayo. Tigilan mo ako sa pangungutya mo kasi sa totoo lang, hindi naman bumebenta. Magsama kayo ng mga alipores mo kung saan kayo masaya. In short, walang pakialamanan.

Ikaw I, ito lang ang masasabi ko sa iyo, Mag-isa ka. Alam mo mahal na mahal kita kaso ibang klase ka talaga. Hindi ibig sabihin nun ay puwede mo nang tapak-tapakan ang abilidad ko bilang manunulat, bilang estudyante, bilang tao. Magaling ka nga, walang dalawang isip ko sasabihin sa iyo ito, kaso sa lalong papangit na papangit mong ugali, hindi lang sa akin pati na ang pakikitungo mo sa ibang tao, talagang walang magtitiyaga sa iyo. Ngayon, ni wala na akong ganang kausapin ka kasi hindi na tayo pareho ng iniisip, kung sa bagay, kailan ba yung panahon na nagkapareho tayo ng wavelength. Ang galing galing mo kasi e. FYI, Irene hindi ikaw ito. Keri?

Sa iyo A, isa ka pa. Tang ina mo. Magsama sama kayo ng mga kampon mo sa kung lupalop kayo nanggaling. Tutal naman, wala kang pakialam sa ibang mga bagay kundi ang sarili mo di ba ? So ayun. Mas masaya pa ako kung hindi na kita nakikita, alam ko din naman na ganun ang pakiramdam mo sa akin noon pa.

Sa iyo O, hindi kita nagustuhan noon at lalo kitang hindi nagustuhan ngayon. Mabuti nga hindi ka na nagpapakita sa harap ko. Ang plastic mo kasi e.

Yun lang naman ang sama ko ng loob. Feeling ko nakakahinga na ako ng mabuti kasi nasabi ko na. Hindi man verbally pero ok na kaysa iniinda ko sa loob ko ang lahat ng kargadang ito.

Pasasalamat naman. Gagayahin ko na si Adam sa pagpapasalamat kasi ngayon, masaya ako sa buhay ko dahil na rin sa inyo. Magsaya tayo. Wala nang taguan pasasalamat naman e.

Sa racist, sa mother oso, sa brother bear at sa red riding hood, salamat kasi mas masaya ang stay ko sa UP nang nabuo ang Oso Family. Tunay nga na isa tayong pamilya na lahat, nagmamaganda.

Kina simpleangelichotbabe, kuchikuchiyayadada at panaginipsailalimngmesa, oso family din kayo kaso inisip ko na ihiwalay kayo dahil malaki rin ang pasasalamat ko at muli close tayo. Iba ang mundo ko kung wala kayo dun. Salamat.

Kay JuncruznaLigas, ikaw talaga ang hero ko. Ang galing mo, wlang halong bola. Bilib ako sa pilosopiya mo. Kung sabi mo may natutunan ka mula sa akin, ako din marami akong natutunan mula sa iyo na hindi ko matutunan sa loob ng 4 na sulok ng classroom.

<>Kay Midget, alam kong madami kang hinaharap ngayon. Pero salamat at tinuring mo akong kaibigan. Andito lang ako pag kailangan mo ng tulong. <>

At kina Sweetlittlebitch, milky-tite, dirtypopmachine, bluegrin, katchoo, sa reyna, sa prof, sa editor-in-chief, at sa lahat ng dapat pasalamatan na hindi ko na maalala, salamat. Pasensya na hindi ko kayo natandaan. <>Feeling ko nagpapaalam na ako, pero sa totoo lang, hindi. Nagpapasalamat lang ako dahil naramdaman kong dapat, kasi mas naging magaan ang buhay kung nakakasama ko kayo. <>
Yun.

Race and Internet Rentals

2004-09-18T10:48:00.000+08:00

Nasa Shopping Center ako ngayon. Kasama ko si KG na kasalukuyang nagpapa eload sa labas. Naghihintay kami sa mga aplikante ng UGAT. May Ultimate Challenge sila ngayon. In short, magpapakapagod sila na katatakbo at pagagawan ng kung ano anong mga bagay bilang isang requirement para sa pagsali sa UGAT. Sa totoo lang, feel kong deserve nila na gawin para naman mas ma affirm pa yung dedication nila sa pagsali sa UGAT. Alam kong nakakapagod ang pagtakbo pero sa palagay ko, ok naman siya kasi magsasaya kami supposedly. Kaso ngayon eto, imbis na nakatawa at nakangisi kaming mga members, ayun bored to death na at kaya nag iinternet na lang.

...

2004-09-17T08:20:00.000+08:00

Hindi ako makahinga.
Wala pa akong tulog.
May buhay pa kaya ang katapusan?
Hindi ko alam.

Isang Pagninilay sa Kawalan

"Excursion"

2004-09-11T21:58:00.000+08:00

, originally uploaded by piya.

Naalala ko pa nung high school kami. Lima kaming magkakaibigan na laging magkakasama sa kahit anong bagay. Sa gimik, sa gaguhan, sa pag-aaral. Kuha ito nung maisipan naming mamasyal sa isang resort sa Laguna. Kung tutuusin, iba-iba kami ng prinsipyo sa buhay, kaso sa panahong mga teenager pa lang kami, walang makaintindi sa mga nasasaloob ng bawat isa kundi kaming magkaka âuriâ Si Marlon, yung may mahabang buhok sa pinaka-kaliwa, galing siya sa isang mayamang pamilya. Lahat ng luho, madali niyang nakukuha. Si Christopher naman, yung katabi ni Marlon, laki sa pamilyang walang kinikilalang ama. Puro nanay at 3 kapatid na lalaki ang kasama. Sabi niya dati sa amin, nung nagkaminan na kung ano ba talaga kami, frustration daw kasi ng nanay niya ang magkaroon ng anak na babae. Dahil siya yung pinakabunso sa magkakapatid, siya yung napagdiskitahan ng nanay niya nag awing babae. Bata lang siya e pambabae na ang kadalasang sinusuot niya. Hanggang ngayon, ang nanay pa nga niya ang bumibili ng kung anong pagpapalandi para sa kanya. Katabi naman ni Chrisopher si Anthony, siya yung miyembro ng samahan namin na pinka-kimi sa lahat. Militar kasi ang tatay niya at malaki ang galit nito sa mga bakla. Madalas naming nakikitang may pasa si Anthony pag pumapasok sa eskuwela. Napagtripan na naman siya ng tatay niyang bugbogin para daw maging âtunayâ siyang lalaki. Kaso, kahit ilang ulit gawing punching bag si Anthony ng tatay niya, wala pa rin pagbabago. Katabi naman ni Anthony si Joshua, ang pinaka athletic sa lahat. Track and field star siya ng batch namin nung high school kami. Siya yung maraming tiga-hangang lalaki at babae. Sikat na sikat siya noon, abot sa ibang school yung kasikatan niya. At siyempre, hindi mabubuo ang barkada namin kung wala ako. Ako si Jeffrey, obviously ang kumukuha ng picture. Ako na daw yung pinaka ambisyosa sa barkada namin. Yun daw kasi ang epekto kapag galing ka sa artistic na pamilya. Pintor ang nanay ko samantalang landscape artist ang tatay ko. Sa aming lima, ako ang pinakaunang nagladlad ng kapa. Sabi nga nila sa akin, ako daw ang pinaka mamasan ng barkada, pabiro pang sinasabi na mas madami pa akong experience sa pinagsama-sama nila yung experiences nila. Sabagay totoo naman.
Nakakamiss din pala yung ganito, hindi na kasi kami madalas magkita as before. Pero masaya pa rin ako dahil ngayon, masaya na kaming lahat sa buhay namin, wala na kaming dapat ikatakot dahil sa pagiging iba namin, yung pagiging bakla. Excited na ako sa muli naming pag-alis patungo sa kung saan man kami dalhin ng paa namin. Kukuha uli ako ng picture para remembrance.

rape!!!

2004-09-09T23:16:00.000+08:00

rape!!!, originally uploaded by Dive-person-thingy.

I just got this from an email. I don't know where this came from though, but i think this is so funny that i need to share this with everyone else.

Ano bang problema?

2004-09-07T18:32:00.000+08:00

Wala naman akong ginagawa sa iyo. Bakit ganyan ang pagtrato mo sa akin. Hindi ko malaman kung papaanong kilos ang gagawin ko kapag nandiyan ka na sa harap ko. Sa totoo lang, naririndi na rin ako (kaunti lang) sa pagpapahapyaw mo ng kung anu-anong mga bagay patungkol sa buhay ko. Pilit mong idinikta ang isang bagay na hindi naman talaga ako. Nakakaasar na dahil pinangungunahan mo ako sa mga dapat kong sabihin. Pilit mo akong pinaaamin sa mga bagay na sa totoo lang, wala naman akong pakialam. At isa pa, wala naman akong aaminin. Minsan nga, gusto ko nang sabihin na oo tama ka, wala na akong magagawa, para na lamang matuwa ka at tantanan mo na ako. Kaso wala naman talaga. Hindi naman mahirap aminin ang isang bagay kung may katotohanan ito. Wala namang mawawala sa akin, sa iyo o sa kanila. Mas makabubuti pa nga, yung para bang wala nang pretensions. Minsan nahihirapan na rin ako, medyo nababastos na rin. Wala ka na kasing pakundangan sa pangunguna mo sa akin. Nakakahiya na sa ibang tao, sa sarili ko at sa Diyos.

Oo, walang pakundangan kong aamin at sasabihin na may paniniwala ako sa Diyos. Ayokong magpaka righteous ngunit, ganon talaga ako. Mukhang gago, walang pakialam sa mundo, walang sinasanto pero may malaking pagkatakot sa Diyos. Magmukha na akong katawa-tawa, wala na akong pakialam ngunit hindi pa rin magbabago ang pananaw ko sa buhay. Ang paniniwala ko lang sa Diyos ang nakatulong sa akin sa pinakanakalulugmok na kabanata ng buhay ko.

Alam ko naman, kahit anong pagrarason na gawin ko, hindi ka naman maniniwala sa akin. Siguro dapat hayaan na lang kita sa paniniwala mo na kung ano ba talaga ako, tutal naman ikaw lang naman ang mas nakakakila sa akin di ba? Mas higit pa sa pagkakakilala ko sa sarili ko. Minsan gusto ko nang sabihin sa iyo na tama na, pero lalabas naman akong guilty hindi ba? Siguro, hanggang dito na lang ang maiisip mo patungkol sa akin. Wala na akong iisipin pang iba, basta sigurado ako sa sarili ko, maniwala ka man o hindi, wala na akong magagawa. Ngunit sadyang ganyan na lang yata ang buhay ko, naririyan ka upang pangunahan ako sa lahat ng bagay sa mundo. Magaling ka kasi. Wala na ngang hihigit pa sa iyo.

Pag-iisip lamang, nakakapikon na rin kasi kung minsan. Sanang walang ma-ooffend. (Hindi ba dapat, matagal na akong na-offend?)

Short time with a Matinee Idol

2004-09-04T23:15:00.000+08:00

I just came from a harrowing day with my friends-cum-sort-of-cousins Joross and his kid brother JC. It's been a while since we saw each other face to face. Both of us being too busy with our lives, I with my studies, them with whatever they do.
8:30 AM, Jo called saying that he's kinda free after his stint. He invited me for a late lunch to catch things up. Expecting nothing else to do, I graciously accepted. He went to our house here in Novaliches sometime around 4 pm. My mother was very proud of her godson. Geez. Talk about the prize of fame. Having all the attention that you could muster. After an hour of talk, Jo suggested we leave already as he's quite hungry already. My mom, being the silly person she sometimes is, offered some food for the brothers. Jo and JC, being the wacky guys that they are, declined saying that eating at home would be a digression to our whole plan. yeah right.
We went to SM Fairview then, since it was the most logical thing to do, being the nearest from home. We tried eating at Chef d'Angelo but we bailed out since Jo gets a hell lot of stares from across the table that we were sitting on. I guess my friend-cum-sort-of-cousin is famous now, geez. We finally settled for this Japanese restaurant that serves great Miso soup. I really enjoyed that one there.
Jo and JC live in Marikina, and I think it'll be a while when we get to see each other again. Though I had a lot of fun with them even for a short while.

an explanation:
*Joross' and JC's mom is a very close friend of my mum. They been together since they were young kids. Joross is my mum's 2nd godson from tita lyds, the first being Kuya Joseph. We are a crazy sort-of-bunch eh?

Poetry Night

2004-09-04T01:53:00.000+08:00

Nakauwi ako ng bahay namin sa Novaliches ng eksaktong 12 ng madaling araw. Katatapos lang ng poetry night ng UGAT at in fairness, hindi naman siya nilangaw, masyado. pero kung tutuusin, masaya na rin ang nangyari kasi at least natapos na ang over extended UGAT week. sa wakas, makakapagpahinga na rin ang mga ugatin.
Hindi naman ako pinagalitan ng Nanay ko sa pag uwi ko ng gabi kasi nakapagpaalam naman ako. Alam ko, marahil sasabihin ng nakararami na matanda na ako at puwedeng puwede na akong umuwi ng gabi. Kaso, iba dito sa bahay. May batas na kailangan umuwi ng maaga. Wala naman akong tutol doon kasi malaki pa rin ang respeto ko sa magulang ko. Hindi dahil matanda na ako, puwede ko nang gawin ang kahit anong gusto ko. Sa tingin ko nga, kahit may trabaho na ako at kumikita na ng sarili, susunod pa rin ako sa patakaran sa bahay. Out of respect na lang sa magulang ko. Ayoko rin naman kasi silang pinag-aalala sa tuwing gabi na ako umuuwi. Kaunting pagbibigay konsiderasyon kung baga.
Nagplaplano kami ni Isah na magsama naman sa pag-dive sa Oktubre. Ayos iyon at least makakasama ko siya sa hilig namin parehong gawin. Sana matuloy iyon.
May nakabin bin pa rin akong tatlong papel sa iba't ibang subjects ko. Sana matapos ko na yung mga yun.

kausap ko ang sweet little bitch ngayon

2004-09-02T22:57:00.000+08:00

tamang tama, online kami pareho ni prech ngayon. usap usap lang. Nakakatuwa kasi at least kahit papaano may Ugatin akong nakakausap online. Masaya rin kasi kahit papaano naayos ko na yung blog ko.

after laitin ni piya yung last template ko, pinili ko na lang palitan yung template. grabe. nakakainis kasi yung last template ko, ilang araw ko din ginawa pero itong bago, ilang minuto ko lang binutingting ayos na. Sana hindi masakit sa mata, pero kung oo, que ver. hehehe.

Bagong Buwan

2004-09-01T11:08:00.000+08:00

Bagong buwan na naman. May sakit ako ngayon, nagkatrangkaso ako dahil sa ulan na iyan kahapon. Pero pupunta ako ng UP ngayon dahil ayokon biguin yung kaibigan kong si MJ para sa mga "anak" niya sa org. hehehe Sana magkaroon ng silbi ang pagsasalita ko sa harap ng mga anak niya para naman maayos nila yung papel nila. Kung tutuusin, ok naman yung flow ng papel (yung isa lang ha, yung sa sex) kaso mayroon pang kakulangan. ah basta, sana maayos yung pagdiscuss ko ng mga gusto kong i point out sa papel.
Umuulan na naman. Mukha ngang destined maging basa ang UGAT week. Last week pa ito e. nakakatawa na nakakainis kasi nung Lunes, ang init init at walang ulan. maski nung sabado, napansin ko lang, nung matapos ang UGAT week, biglang umaraw! mukhang kailangan pa ata mag alay ng birhen para umayos yung daloy ng programa. hehehe. pwede pa kaya ako dun?

The Village

2004-08-31T23:48:00.000+08:00

A new template. Finally. After much tinkering with html tags, I finally set-up my new template, inspired by M. Night Shyamalan's "The Village" Bayviz was right though, the movie might have been much better if it didn't reveal the mystery of the forest right at the middle. Totally "kerplunking" the shadowy effect. But it's a nice concept though. So on with my new template. Finally.

Sa Palagay ko...

2004-08-26T00:27:00.000+08:00

Mahal na kita. Sana hanggang dito na lang ang pagmamahal ko sa iyo, ayoko nang masaktan pa. Sana maging masaya ka sa buhay mo dahil sa tuwing nakikita kitang malungkot, mas nalulungkot ako. Gusto ko lagi kitang napapasaya, gusto ko lagi kitang napapangiti (kahit hindi naman talaga). Sana, tayo na. Kaso mukhang malabo iyon, nandito ako, nariyan ka, hindi tayo magkatugma hindi magkakita. Mukhang mapipilitan na lang akong mahalin ang ilusyong ginawa mo; sinira mo ang imahen na binuo mo sa harap ko, nang makakita ka ng ibang makakasama, wala na akong magagawa. sana masaya ka. totoo.

Biktima ng isang henyo

2004-08-24T01:25:00.000+08:00

Nabiktima kami nina Mawen at Bayviz kanina pagpunta namin sa SM North. Paano ba naman kasi, itong si Mawen, magpapae-load ng P500 sa Smart. Sa katangahan nung nagpapasok ng numero sa cellphone, nagkamali siya ng pindot ng number. doon na nagsimula ang masalimuot na gabi namin sa pagkikipag argumento sa babaeng obvious naman na tinatamad lang gumawa ng paperwork para maayos ang problemang siya naman ang nagsimula. Ayun pagkatapos ng ilang oras na pag uusap, nauwi lang din sa pagkain namin sa McDonalds.
Sa pangyayaring iyon, bigla ko lang naisip, ganito na ba talaga ang sitwasyon sa Pilipinas, na kung saan ay mekanikal na ang kilos ng tao? hindi na pinagagana ang isip at sumusunod na lamang sa idinidikta ng lipunan? naalala ko tuloy si George Orwell. Tayo na yung mga tupa sa kuwento niyang Animal Farm. Wala nang isip, oo na lang ng oo sa leader nilang si Napoleon, isang baboy. Sa kaso nung babae sa Smart, dahilan na marahil ng pagiging automatiko ng trabaho niya na minsan, nakakaligtaan na niyang isipin kung tama pa ba ang ginagawa niya. Tulad na lang ng pagkakamali na ginawa niya kay Mawen, tapos sinisisi pa niya si Mawen na ki-nonfirm naman daw ni Mawen yung numero na ipinasok niya nung tinanong niya ito. Kaso ganoon na ba yun, dahil umoo na ang customer, hindi mo na gagampanan ng maayos ang trabaho mo? bakit hindi man lang niya na double check sa papel na ibinagay ni Mawen kung tama ba. Nasaan ba ang initiative ng mga manggagawa ng Smart.
Ang masaklap pa, hindi daw puwede ibalik yung na load ng mali galing Smart kasi hindi na daw naibabalik iyon. Nakakatawa. Sino ang niloko nila? Ayon nga kay Bayvis, kung napipigilan na nga nila na hindi makatawag ang isang subscriber kung bumaba pa sa P50 ang credits paano pa kayang ma control nila yung pag daloy ng credit sa ibang numero. Ayun nga, hindi kami nakuntento sa ganung sagot. Natapos ang gabi naming hindi nakapanood ng sine pero busog naman at nagngingitngit sa inis sa babae sa Smart. ayun.
Pero sa tuwa ni Mawen, katetext niya lang sa akin, tinawagan niya ata yung Smart sa hotline at naka hold na ngayon yung P500 na ni load tapos sabi niya, babalikan na lang daw niya yung load bukas. Ha.
Sasama ako bukas kay Mawen sa pagpunta niya sa SM. Gusto ko makita ang reaksyon ng babae pag nalaman niyang tanga siya. at hindi niya maitatago ang tunay na patakaran ng kumpanya niya. Humanda na siya.

Creep

2004-08-20T01:13:00.000+08:00

I'm sick of you
trying to get into
my life, you swine
I'd like to strangle
you, to take you
out, out of your
misery in life, in time
I'd sure you'd be
happy in a moment
of silence that creates
the perfect being,
you might be
the one for me,
with all your flawless
upbringings, social calls
and nonchalance
even though
you are perfected
you are you
but I still hate you so.

Sa Kusina, Habang Gumagawa ng Papel

2004-08-19T14:38:00.000+08:00

Nasa kusina ako ng bahay namin. Naisipan ko lang ibaba yung laptop ko galing sa kuwarto para naman maiba ang ambiance ko habang gumagawa ng papel para sa take home exam ko sa isang klase. Mag-isa lang ako ngayon, umalis kasi yung mga tao dito sa bahay, day-off daw ng mga chimay ani ng nanay ko. Manonood daw sila ng sine sa SM, yung "Now That I have You" hindi na ako sumama kahit pilit akong pinasasama ni mummy. Tinatamad akong umalis saka may gagawin pa akong papel.
Kasalukuyan kong iniisip kung ano nga ba yung contributions ni guy de maupassant sa short story. ano nga ba? wala naman masyado e. basta di ba, siya yung sumulat ng the necklace at ng the jewel, at siya yung nag-incorporate ng surprise effect sa short story. tapos, tinawag na siyang "Father of the modern short story". ang gulo.
may taong kumakatok sa pinto, baka ito na yung pinadeliver kong pizza galing yellow cab. gutom na ako.

another one of those freak-y tests

2004-08-19T02:13:00.000+08:00

What Famous Leader Are You?
personality tests by similarminds.com

Got this from MM's journal. Heeheehee

HTML encoding and other geeky stuff

2004-08-19T01:38:00.000+08:00

Thank goodness I finally got the hang of html encoding. All thanks to this great invetion called blogging. Ha! I tried sleeping earlier this evening but blogging seemed to get the better of me. Honestly, i felt that i should sleep considering the pile of work that i need to finish by sundown tomorrow. There's the take home exam in CL 111, the Short Story class, then there's the reading list from CL 135, the Euro class and of course, I need to watch "the Village" by M. Night Shymalan. Got my copy in this dvd i bought from the Dvd place. Woohoo! But for now, I'd cut this short, I'd still have to sleep, curse blogspot still for "misplacing" my old account, (i've mailed them time and again, but still no answer - darn) eat the fondue my Mum bought home from the mall and beat the crap out of my neighbor who's noisy music still emanates from his room to mine. Things will be done in no particular order.

Sleeping in the nonchalant universe

2004-08-18T13:01:00.000+08:00

Woke up late this morning. 10:30 am.
But then again, its not that late as compared last summer vacation. Piya tells me that I sleep like a log. I guess I really enjoyed that much needed shut-eye. For almost two weeks now, I've found it difficult to get some sleep. I don't know why, but i guess i don't have any excuse for staying up late. It's just that I can't sleep but my body so pleads me to. Maybe this is the sign that I'm starting to get old and the fact that i can't withstand not sleeping anymore. That so, mornings are hell for me. I can't focus any better than a cat who has the least attention span of all the creatures i know (well except for man, whom "experts" say has only 10 minutes of attention span).
With unabashed difficulty, I pulled myself up. after the dilly-dallying of sorts in my bed, I remembered that Amazing Race 5 was on. Reality shows have taken the better part of me. Well, for the Amazing Race that is. It's funny to see how people do crazy challenges and act as if they really hate it or something. But then again, who goes around the world sightseeing for free (even though it's in a very hurried version) and gets to take home a gazillion dollars? not moi of course. I'm just here in front of my laptop ranting on how much stupidity reality tv shows have gone into; doing nothing, cooped up in my room, being anti-social as usual?
I forego breakfast and remembered that I have to watch a Korean soap opera traslated into Filipino on Channel 7. Arghh.

Gradpic, Redfox atbp.

2004-08-17T18:56:00.000+08:00

Sa wakas, natapos din ang pagpapakuha ko ng grad pic. Nakakatuwa dahil halos lahat ng nakasabay ko magpakuha, Ugatin so madami ang tumulong sa akin sa pagpili ng magandang kuha at pag pose ng tama. Ayos naman para sa akin yung mga kuha, kaso nakakabad trip lang 4 - 5:30 yung schedule ko kaso 5 na ata, hindi pa ako nasisimulang lagyan ng make up at ng colorete sa mukha. ayun kaya, natapos na ata ang pagkuha sa akin ng litrato nang mga 9 na ng gabi. bali apat na ulit ako nagpalit ng damit. una sa Sablay, barong yun. tapos yung sa toga, tapos yung formal huli yung creative shot. Nakakapagod pala at nakakagutom yung nangyari sa akin kahapon. Sa huli, nakuntento na rin ako sa kuha ko sa grad pic. Aminin na natin, may factor pa rin ang itsura mo kung magiging maganda ba yung kalalabasan ng pics mo. e sa akin, masuwerte na ako at nagawa nung make-up artist na maging matangos ang ilong ko sa picture. Sa palagay ko, maganda rin naman yung kinalabasan ng creative shot ko. nangyari kasi, mukha daw akong barnacle sabi ni Piya, pero ok lang, at least naka "identify" ako sa favorite place ko sa mundo - ang dagat. true blue dugong nga yata ako. tapos, marami din nagsabi kakaiba daw ang prop ko, yung scuba mask ko. Ewan ko, siguro nambobola lang ang mga tao na nagsabi sa akin nun. ah basta.
matapos kaming kuhanan ng litrato, sinabay na kami ni Mawen papuntang Philcoa ni MJ sa kotse nila. Masakit ang ulo ni MJ nun, at nakakatuwa at nag-offer siya na isabay kami. Nakakahiya man kaso kumagat na kami ni Mawen kasi sa oras na iyon, mga 9 pm na, mahirap nang kumuha ng Jeep papuntang SM North.
Ayos na kaibigan iyang si MJ, makulit pero sobrang bait niyan. Masasabi ko na nag-cliclick kami pagdating sa iba't ibang mga bagay. Nakakatuwa siya talga. Si Mawen din naman, mabait din na kaibigan. Naging close kami kasi pareho kami ng sinasakyan papauwi. Kamakailan ko lang nalaman na sa may Holy Cross pala siya nakatira, at malapit lang ang bahay nila sa Church ko.
ayun, balik tayo sa Philcoa. Matapos kaming magpaalam at magpasalamat ni Mawen sa Tatay ni MJ at kay MJ na rin, naghintay na kami ni Mawen ng jeep papuntang SM North. Dahil na din nagutom kami at nalaman kong di na ako kailangan umuwi ng maaga (na hindi naman talga maaga sa oras na iyon) napagpasyahan namin na itext sina Piya at nagyaya kaming kumain sa McDonald's sa Philcoa. Ang tagal nung reply nila Piya tapos may dumating na jeep papuntang SM. Akala namin ni Mawen na hindi na tuloy yung kain namin kaya sumakay na kami. Ayun, nung nasa North Avenue na kami, bigla namang text si Piya na papunta na daw sila sa Philcoa. Syempre, windang kami ni Mawen, tanong pa nga namin kina Piya kung seryoso sila. Kasi kung oo, babalik kami. Eh apparently, totoo pala ang pagpunta nila Piya sa Philcoa. Kaya ayun, kailangan naming bumalik sa Philcoa na to think, nasa SM na kami! Kakaibang joyride namin ni Mawen. ni hindi na nga kami bumaba sa jeep na sinakyan namin. ang sama nga ng tingin ni Manong Driver sa amin. pero in fairness, nagbayad naman kami uli ng pamasahe. Sobrang laking kabobohan namin ni Mawen kasi hindi man lang namin hinintay yung reply nila Piya. Nakakatawa na nakakahiya.
Pag-uwi namin, masuwerte pa rin kami ni Mawen kasi nakakuha kami ng fx papuntang Sm North. Sarado na ang SM nun at yung FX na nasakyan namin, yun na yung huling biyahe. Nakauwi ako ng 12.30 ng umaga. walang traffic. matagal lang talaga ang biyahe. masaya na rin ako at nakauwi ako ng matiwasay.

Cool!

2004-08-15T23:32:00.000+08:00

C	Crazy
Y	Young
E	Enchanting

Name Acronym Generator
From Go-Quiz.com

Belle and Sebastian - La Pastie de La Bourgeoisie

2004-08-15T22:54:00.000+08:00

Sunbeam shone, mousy girl on the end pew
You'd stay home oh if only I'd let you
Le Pastie de la Bourgeoisie

Municipal pool, you're a junior life saver
And your friends are all serious ravers
Le Pastie de la Bourgeoisie

Reading Judy Blume
But you came too soon
You're too tall, much too tall for a boyfriend
They run and hide, from your buckteeth and split ends
Don't be scared of the books you've read
You're the heroine, you'll be doing fine
Wouldn't you like to get away?
Bestowing the memory of good and evil
On the ones you left behind
The heartless swine

And you love like nobody around you
How you love, and a halo surrounds you
Le Pastie de la Bourgeoisie

In the Autumn cool say cheerio to school
Listen Dear, I've been watching you lately
If I said all these things you would hate me
Le Pastie de la Bourgeoisie

At the Church bazaar I nearly went too far
Wouldn't you like to get away
Kerouac's beckoning with open arms
And open fields of eucalyptus westward bound
Wouldn't you like to get away
Give yourself up to the allure of
Catcher In The Rye
The future's swathed in Stars and Stripes

-----Last two choruses X 2

Kimberly St.

2004-08-15T18:45:00.000+08:00

House, originally uploaded by Dive-person-thingy.

I just realized, i've been living in our 'new' house for two years now. i just remember how at first, the place was pretty much barren and free from appliances. But now, after just merely two years, there's no place to put new furniture already. well, except for my room that is. I haven't decided what to put up on the walls or what to do with my desk. all is bare except for a piece of Claude Monet painting entitled "The bridge at Argeunteil". It's right above my aircon and it kinda keeps on reminding me how I should already work on my room. I'm thinking of a nature inspired theme or an ebony/ivory look. I haven't really decided on it. Maybe when i figure it out, i'll post its picture here. But for now, i'll just settle for the facade of my house.

Mga Muni-muni sa Pang-araw araw

2004-08-15T04:05:00.000+08:00

Ngayon ko lang nadiscover ang kagalingan ng mozilla web browser! X-deal ba ito? Harharhar. Makakapag browse ka pa la ng web content kahit hindi mo i-connect sa internet. Grabe hindi katulad ng Internet explorer na bukod sa ang daming bugs sa program, forever na lalabas ang “This page cannot be displayed” thing kapag hindi ka naka online. Ayun.

Kasama ko ngayon sina Mummy, Niel (kapatid ko) at si Ate Inday (katulong namin; true name niya iyon, hindi yung stage name ng lahat ng katulong sa Pilipinas). Nakapalibot kami ngayon sa sala nagkukuwentuhan tungkol sa gagawing pagpaparenovate ng bahay namin sa Batangas. Si Niel naman masyadong kangkarot, pakialam ng pakialam ditto, tinatanong kung ano ba yung ginagawa ko. Seryoso, pinapasakit niya ang ulo ko. Ganyan siguro ang mas nakakatandang kapatid, masyadong pressured para sa kapatid. Pero mahal ko ang kapatid kong iyan kahit hindi halata. Minsan kasi mas nanaig pa yung kagustuhan kong maging maayos ang mga ginagawa ng kapatid ko sa mura niyang buhay.

Nilabas na ni Ate Inday yung dalawang tuta namin – sina Tisoy at si Cutie. Mga anak sila ng mga aso kong Japanese spitz na si Beaver at ng anak niyang si Viva, half-spitz half askal. Incest to the max na ito. Harharhar.

Mamaya magkikita kami ng mga kaibigan ko from high school. Grabe, isang realization talaga ang dumating sa buhay ko. Matanda na kami. lahat kami sa barkada nasa edad 20 na. Lahat kami mukhang hanap e yung pang seryosohang bagay na. Nakakatakot na nakakakaba na nakakatuwa. Hindi na pala pwede sa amin ngayon yung pacute cute na lang sa bahay, lahat busy sa pag-aaral. Halos 3 buwan na din kami hindi nagkitakita ng mga tao. ni sa telepono madalang na din. Kung baga, gaano kadalas ang minsan na ang moda naming magkakaibigan. pero kahit na ganoon, kahit di na masyado nakakapagusap, lalo na ang magkita-kita, nandun pa rin yung kakaibang closeness namin sa isa't isa na parang hindi alintana sa amin ang hindi pag-uusap ng ilang buwan o linggo dahil "busy" kami lahat, parang wala pa ring nagbago. Patuloy pa rin ang kuwentuhan ng kung anu-ano, kung sino yung nabuntis nino, kung sino na ang mag-on sa batch, etc. Siyempre sentihan mode na ito. Reminiscing kung baga. Iba talaga ang mga kaibigan kong nakasama nung high school. iba iba ang trip pero pareparehong magkakaibigan. Para sa amin nina Lara, Josan, Michelle, John Mark, JR, Remelie at ako, sampu ng mga pasabit-sabit naming mga dating kaklase at mga kaibigan, iba pa rin ang saya ng madarama mo pag kasama mo yung mga unang naging kaibigan. walang iwanan. sobra. Totoo nga siguro yung kasabihang, "in life you have two type of "real" friends. Gold and Silver." Silver yung panandalian lamang, madaling magtarnish samantalang ang gold, matagal at mahirap masira. So dapat pa bang sabihin kung sinu-sino ang mga Gold friends ko?

Masubukan nga ang sinasabi ni adam na portrait illustration maker.

Piya's photo lab rat: me

2004-08-14T00:14:00.000+08:00

cyrus, originally uploaded by Dive-person-thingy.

This is one of the better pictures i had. All thanks to Piya C. who truly is a great friend. Its kind of funny to remember the days during our first few weeks of college life. Then who could ever forget her "Potato Man" whom she is forever linked to. hahaha.

The Beginning

2004-08-14T00:13:00.000+08:00

From Paris to Milan,
to the rising of the Sun,
our world began
like the sifting of sand.

In the coldness of winter,
til the harshness of summer,
we knew each other,
a little better.

The poem's still unfinished. i'll try to figure this out next time. hehehe.

bago na!

2004-08-13T01:17:00.000+08:00

hindi ko alam kung ano nangyari sa luma kong blog, so ito na. bago na ito. sayang ang 2 taon kong pag blo-blog.